Stella Maris

Marukirkja

Ritningarlestrar fyrir Sunnudagsmessu
5. sunnudagur lngufstu, r B


Fyrsti ritningarlestur:

Jerema

Sj, eir dagar munu koma - segir Drottinn - a g mun gjra njan sttmla vi sraels hs og Jda hs, ekki eins og ann sttmla, er g gjri vi feur eirra, er g tk hnd eirra til ess a leia t af Egyptalandi, sttmlann sem eir hafa rofi, tt g vri herra eirra - segir Drottinn. En essu skal sttmlinn flginn vera, s er g gjri vi sraels hs eftir etta - segir Drottinn: g legg lgml mitt eim brjst og rita a hjrtu eirra, og g skal vera eirra Gu og eir skulu vera mn j. Og eir skulu ekki framar kenna hver rum, n einn bririnn rum, og segja: “Lri a ekkja Drottin,” v a eir munu allir ekkja mig, bi smir og strir - segir Drottinn. v a g mun fyrirgefa misgjr eirra og ekki framar minnast syndar eirra.


Slmur:

Gu, vertu mr nugur sakir elsku innar, afm brot mn sakir innar miklu miskunnsemi. vo mig hreinan af misgjr minni, hreinsa mig af synd minni, Skapa mr hreint hjarta, Gu, og veit mr njan, stugan anda. Varpa mr ekki burt fr augliti nu og tak ekki inn heilaga anda fr mr. Veit mr aftur fgnu ns hjlpris og sty mig me fsleiks anda, a g megi kenna afbrotamnnum vegu na og syndarar megi hverfa aftur til n.


Sari ritningarlestur:

Brfi til Hebrea

jarvistardgum snum bar hann fram me srum kveinstfum og trafllum bnir og aumjk andvrp fyrir ann, sem megnai a frelsa hann fr daua, og fkk bnheyrslu vegna guhrslu sinnar. Og tt hann sonur vri, lri hann hlni af v, sem hann lei. egar hann var orinn fullkominn, gjrist hann llum eim, er honum hla, hfundur eilfs hjlpris,


Guspjall:

Jhannesarguspjall

Grikkir nokkrir voru meal eirra, sem fru upp eftir til a bijast fyrir htinni. eir komu til Filippusar fr Betsadu Galleu, bu hann og sgu: “Herra, oss langar a sj Jes.” Filippus kemur og segir a Andrsi. Andrs og Filippus fara og segja Jes. Jess svarai eim: “Stundin er komin, a Mannssonurinn veri gjrur drlegur. Sannlega, sannlega segi g yur: Ef hveitikorni fellur ekki jrina og deyr, verur a fram eitt. En ef a deyr, ber a mikinn vxt. S sem elskar lf sitt, glatar v, en s sem hatar lf sitt essum heimi, mun varveita a til eilfs lfs. S sem jnar mr, fylgi mr eftir, og hvar sem g er, ar mun og jnn minn vera. ann sem jnar mr, mun fairinn heira. N er sl mn skelfd, og hva g a segja? Fair, frelsa mig fr essari stundu? Nei, til essa er g kominn a essari stundu: Fair, gjr nafn itt drlegt!” kom rdd af himni: “g hef gjrt a drlegt og mun enn gjra a drlegt.” Mannfjldinn, sem hj st og hlddi , sagi, a ruma hefi rii yfir. En arir sgu: “Engill var a tala vi hann.” Jess svarai eim: “essi rdd kom ekki mn vegna, heldur yar vegna. N gengur dmur yfir ennan heim. N skal hfingja essa heims t kasta. Og egar g ver hafinn upp fr jru, mun g draga alla til mn.” etta sagi hann til a gefa til kynna, me hvaa htti hann tti a deyja.