Stella Maris

Marukirkja

Ritningarlestrar fyrir Sunnudagsmessu
4. sunnudagur lngufstu, r C


Fyrsti ritningarlestur:

Jsabk

sagi Drottinn vi Jsa: “ dag hefi g velt af yur brigsli Egypta!” Fyrir v heitir essi staur Gilgal fram ennan dag. egar sraelsmenn hfu sett bir snar Gilgal, hldu eir pska Jerkvllum, hinn fjrtnda dag mnaarins, a kveldi. Og daginn eftir pska tu eir sr brau og baka korn af grri landsins, einmitt ennan dag. Daginn eftir raut manna, er eir tu af grri landsins, og upp fr v fengu sraelsmenn ekki manna, heldur tu eir af grri Kanaanlands a ri.


Slmur:

g vil vegsama Drottin alla tma, t s lof hans mr munni. Sl mn hrsar sr af Drottni, hinir hgvru skulu heyra a og fagna. Mikli Drottin samt mr, tignum sameiningu nafn hans. g leitai Drottins, og hann svarai mr, frelsai mig fr llu v er g hrddist. Lti til hans og glejist, og andlit yar skulu eigi blygast. Hr er volaur maur sem hrpai, og Drottinn heyri hann og hjlpai honum r llum nauum hans.


Sari ritningarlestur:

Sara brf Pls til Korintumanna

Ef einhver er Kristi, er hann skapaur n, hi gamla var a engu, sj, ntt er ori til. Allt er fr Gui, sem stti oss vi sig fyrir Krist og gaf oss jnustu sttargjrarinnar. v a a var Gu, sem Kristi stti heiminn vi sig, er hann tilreiknai eim ekki afbrot eirra og fl oss a boa or sttargjrarinnar. Vr erum v erindrekar Krists, eins og a vri Gu, sem minnti, egar vr minnum. Vr bijum Krists sta: Lti sttast vi Gu. ann sem ekkti ekki synd, gjri hann a synd vor vegna, til ess a vr skyldum vera rttlti Gus honum.


Guspjall:

Lkasarguspjall

Allir tollheimtumenn og bersyndugir komu til Jes a hla hann, en farsear og frimenn muust vi v og sgu: “essi maur tekur a sr syndara og samneytir eim.” En hann sagi eim essa dmisgu: “Maur nokkur tti tvo sonu. S yngri eirra sagi vi fur sinn: ‘Fair, lt mig f ann hluta eignanna, sem mr ber.’ Og hann skipti me eim eigum snum. Fum dgum sar tk yngri sonurinn allt f sitt og fr burt fjarlgt land. ar sai hann eigum snum hfsmum lifnai. En er hann hafi llu eytt, var miki hungur v landi, og hann tk a la skort. Fr hann og settist upp hj manni einum v landi. S sendi hann t lendur snar a gta svna. langai hann a seja sig drafinu, er svnin tu, en enginn gaf honum. En n kom hann til sjlfs sn og sagi: ‘Hve margir eru daglaunamenn fur mns og hafa gng matar, en g ferst hr r hungri! N tek g mig upp, fer til fur mns og segi vi hann: Fair, g hef syndga mti himninum og gegn r. g er ekki framar verur a heita sonur inn. Lt mig vera sem einn af daglaunamnnum num.’ Og hann tk sig upp og fr til fur sns. En er hann var enn langt burtu, s fair hans hann og kenndi brjsti um hann, hljp og fll um hls honum og kyssti hann. En sonurinn sagi vi hann: ‘Fair, g hef syndga mti himninum og gegn r. g er ekki framar verur a heita sonur inn.’ sagi fair hans vi jna sna: ‘Komi fljtt me hina bestu skikkju og fri hann , dragi hring hnd hans og sk ftur honum. Ski og aliklfinn og sltri, vr skulum eta og gjra oss glaan dag. v a essi sonur minn var dauur og er lifnaur aftur. Hann var tndur og er fundinn.’ Tku menn n a gjra sr glaan dag. En eldri sonur hans var akri. egar hann kom og nlgaist hsi, heyri hann hljfrasltt og dans. Hann kallai einn piltanna og spuri, hva um vri a vera. Hann svarai: ‘Brir inn er kominn, og fair inn hefur sltra aliklfinum, af v a hann heimti hann heilan heim.’ reiddist hann og vildi ekki fara inn. En fair hans fr t og ba hann koma. En hann svarai fur snum: ‘N er g binn a jna r ll essi r og hef aldrei breytt t af boum num, og mr hefur aldrei gefi kiling, a g gti glatt mig me vinum mnum. En egar hann kemur, essi sonur inn, sem hefur sa eigum num me skkjum, sltrar aliklfinum fyrir hann.’ Hann sagi vi hann: ‘Barni mitt, ert alltaf hj mr, og allt mitt er itt. En n var a halda ht og fagna, v hann brir inn, sem var dauur, er lifnaur aftur, hann var tndur og er fundinn.’”