Stella Maris

Marukirkja

Ritningarlestrar fyrir Sunnudagsmessu
29. sunnudagur, r C


Fyrsti ritningarlestur:

nnur bk Mse

komu Amalektar og ttu orustu vi sraelsmenn Refdm. sagi Mse vi Jsa: “Vel oss menn og far t og berst vi Amalekta. morgun mun g standa efst uppi hinni og hafa staf Gus hendi mr.” Jsa gjri sem Mse hafi sagt honum og lagi til orustu vi Amalekta, en eir Mse, Aron og Hr gengu efst upp hina. gjrist a, a alla stund, er Mse hlt uppi hendi sinni, veitti sraelsmnnum betur, en egar er hann lt sga hndina, veitti Amalektum betur. En me v a Mse uru ungar hendurnar, tku eir stein og ltu undir hann, og settist hann steininn, en eir Aron og Hr studdu hendur hans, sinn hvora hli, og hldust annig hendur hans stugar allt til slarlags. En Jsa lagi Amalekta og li eirra a velli me sverseggjum.


Slmur:

g hef augu mn til fjallanna: Hvaan kemur mr hjlp? Hjlp mn kemur fr Drottni, skapara himins og jarar. Hann mun eigi lta ft inn skrina, vrur inn blundar ekki. Nei, hann blundar ekki og sefur ekki, hann, vrur sraels. Drottinn er vrur inn, Drottinn sklir r, hann er r til hgri handar. Um daga mun slarhitinn eigi vinna r mein, n heldur tungli um ntur. Drottinn mun vernda ig fyrir llu illu, hann mun vernda sl na. Drottinn mun varveita tgngu na og inngngu han fr og a eilfu.


Sari ritningarlestur:

Sara brf Pls til Tmteusar

En halt stuglega vi a, sem hefur numi og hefur fest tr , ar e veist af hverjum hefur numi a. hefur fr blautu barnsbeini ekkt heilagar ritningar. r geta veitt r speki til sluhjlpar fyrir trna Krist Jes. Srhver ritning er innblsin af Gui og nytsm til frslu, til umvndunar, til leirttingar, til menntunar rttlti, 17til ess a s, sem tilheyrir Gui, s albinn og hfur gjr til srhvers gs verks. Fyrir augliti Gus og Krists Jes, sem dma mun lifendur og daua, me endurkomu hans fyrir augum og rki hans heiti g ig: Prdika ori, gef ig a v tma og tma. Vanda um, vta, minn me llu langlyndi og frslu.


Guspjall:

Lkasarguspjall

sagi hann eim dmisgu um a, hvernig eir skyldu stugt bija og eigi reytast: “ borg einni var dmari, sem hvorki ttaist Gu n skeytti um nokkurn mann. smu borg var ekkja, sem kom einlgt til hans og sagi: ‘Lt mig n rtti mtstumanni mnum.’ a vildi hann ekki lengi vel. En a lokum sagi hann vi sjlfan sig: ‘Ekki ttast g Gu a snnu n skeyti um nokkurn mann. En essi ekkja ltur mig aldrei frii. v vil g rtta hlut hennar, ur en hn gjrir t af vi mig me naui snu.”’ Og Drottinn mlti: “Heyri, hva ranglti dmarinn segir. Mun Gu ekki rtta hlut sinna tvldu, sem hrpa til hans dag og ntt? Mun hann draga a hjlpa eim? g segi yur: Hann mun skjtt rtta hlut eirra. En mun Mannssonurinn finna trna jru, egar hann kemur?”