Stella Maris

Marukirkja

Ritningarlestrar fyrir Sunnudagsmessu
24. sunnudagur r B, Upphafning hins Heilaga Kross.


Fyrsti ritningarlestur:

Fjra bk Mse

Lgu eir upp fr Hrfjalli leiina til Rauahafs til ess a fara kringum Edmland. En lnum fllst hugur leiinni. Og lurinn talai gegn Gui og gegn Mse: “Hv leiddu i oss brott af Egyptalandi, til ess a vr djum eyimrkinni. Hr er hvorki brau n vatn, og vr erum ornir leiir essu lttmeti.” sendi Drottinn eitraa hggorma meal lsins, og eir bitu flki, svo a margt manna d af srael. gekk lurinn til Mse og sagi: “Vr hfum syndga, v a vr hfum tala gegn Drottni og gegn r. Bi til Drottins, a hann taki hggormana fr oss.” Mse ba fyrir lnum. Og Drottinn sagi vi Mse: “Gjr r eiturorm og set hann stng, og a skal vera, a hver sem bitinn er og ltur hann, skal lfi halda.” Mse gjri hggorm af eiri og setti stng. Og a var, a ef hggormur hafi biti einhvern og hann leit til eirormsins, hlt hann lfi.


Slmur:

Hl , lur minn, kenning mna, hneigi eyrun a orum munns mns. g vil opna munn minn me orskvii, mla fram gtur fr fornum tum. egar hann deyddi , leituu eir hans, sneru sr og spuru eftir Gui og minntust ess, a Gu var klettur eirra og Gu hinn hsti frelsari eirra. eir beittu vi hann fagurgala me munni snum og lugu a honum me tungum snum. En hjarta eirra var eigi stugt gagnvart honum, og eir voru eigi trir sttmla hans. En hann er miskunnsamur, hann fyrirgefur misgjrir og tortmir eigi, hann stillir reii sna hva eftir anna og hleypir eigi fram allri bri sinni.


Sari ritningarlestur:

Brf Pls til Filippmanna

Hann var Gus mynd. En hann fr ekki me a sem feng sinn a vera Gui lkur. Hann svipti sig llu, tk sig jns mynd og var mnnum lkur. Hann kom fram sem maur, lgi sjlfan sig og var hlinn allt til daua, j, dauans krossi. Fyrir v hefur og Gu htt upp hafi hann og gefi honum nafni, sem hverju nafni er ra, til ess a fyrir nafni Jes skuli hvert kn beygja sig himni, jru og undir jru og srhver tunga jta Gui fur til drar: Jess Kristur er Drottinn.


Guspjall:

Jhannesarguspjall

Enginn hefur stigi upp til himins, nema s er steig niur fr himni, Mannssonurinn. Og eins og Mse hf upp hggorminn eyimrkinni, annig Mannssonurinn a vera upp hafinn, svo a hver sem trir hafi eilft lf honum. v svo elskai Gu heiminn, a hann gaf son sinn eingetinn, til ess a hver sem hann trir glatist ekki, heldur hafi eilft lf. Gu sendi ekki soninn heiminn til a dma heiminn, heldur a heimurinn skyldi frelsast fyrir hann.