Stella Maris

Marukirkja

Ritningarlestrar fyrir Sunnudagsmessu
24. sunnudagur, r A


Fyrsti ritningarlestur:

Sraksbk

Sraksbk 27:30 -- 28:9


Slmur:

Lofa Drottin, sla mn, og allt sem mr er, hans heilaga nafn, lofa Drottin, sla mn, og gleym eigi neinum velgjrum hans. Hann fyrirgefur allar misgjrir nar, lknar ll n mein, leysir lf itt fr grfinni, krnir ig n og miskunn. Hann reytir eigi deilur um aldur og er eigi eilflega reiur. Hann hefir eigi breytt vi oss eftir syndum vorum og eigi goldi oss eftir misgjrum vorum, heldur svo hr sem himinninn er yfir jrunni, svo voldug er miskunn hans vi er ttast hann. Svo langt sem austri er fr vestrinu, svo langt hefir hann fjarlgt afbrot vor fr oss.


Sari ritningarlestur:

Brf Pls til Rmverja

v a enginn af oss lifir sjlfum sr og enginn deyr sjlfum sr. Ef vr lifum, lifum vr Drottni, og ef vr deyjum, deyjum vr Drottni. Hvort sem vr ess vegna lifum ea deyjum, erum vr Drottins. v a til ess d Kristur og var aftur lifandi, a hann skyldi drottna bi yfir dauum og lifandi.


Guspjall:

Matteusarguspjall

gekk Ptur til hans og spuri: "Herra, hve oft g a fyrirgefa brur mnum, ef hann misgjrir vi mig? Svo sem sj sinnum?" Jess svarai: "Ekki segi g r sj sinnum heldur sjtu sinnum sj. v a lkt er um himnarki og konung, sem vildi lta jna sna gjra skil. Hann hf reikningsskilin, og var frur til hans maur, er skuldai tu sund talentur. S gat ekkert borga, og bau konungur , a hann skyldi seldur samt konu og brnum og llu, sem hann tti, til lkningar skuldinni. fll jnninn til fta honum og sagi: ,Haf bilund vi mig, og g mun borga r allt.` Og herra jnsins kenndi brjsti um hann, lt hann lausan og gaf honum upp skuldina. egar jnn essi kom t, hitti hann einn samjn sinn, sem skuldai honum hundra denara. Hann greip hann, tk fyrir kverkar honum og sagi: ,Borga a, sem skuldar!` Samjnn hans fll til fta honum og ba hann: ,Haf bilund vi mig, og g mun borga r.` En hann vildi ekki, heldur fr og lt varpa honum fangelsi, uns hann hefi borga skuldina. egar samjnar hans su, hva ori var, uru eir mjg hryggir og sgu herra snum allt, sem gjrst hafi. Konungurinn kallar jninn fyrir sig og segir vi hann: ,Illi jnn, alla essa skuld gaf g r upp, af v a bast mig. Bar r ekki einnig a miskunna samjni num, eins og g miskunnai r?` Og konungur var reiur og afhenti hann blunum, uns hann hefi goldi allt, sem hann skuldai honum. annig mun og fair minn himneskur gjra vi yur, nema hver og einn yar fyrirgefi af hjarta brur snum."