Stella Maris

Marukirkja

Ritningarlestrar fyrir Sunnudagsmessu
22. sunnudagur, r C


Fyrsti ritningarlestur:

Sraksbk

Barni mitt. Stunda iju na aumkt, mun r meira unna en gjafmildum manni. Ver hgvrari hversu sem vegur inn vex og n muntu hljta augum Drottins. Mikill er mttur Drottins og aumjkir vegsama hann. Vi bli hrokagikks er ekkert til bta, v a illskan hefur fest rtur honum. Viturt hjarta hugar orskvii og nmt eyra er yndi spekings.


Slmur:

En rttltir glejast, fagna fyrir augliti Gus og ktast strum. Syngi fyrir Gui, vegsami nafn hans, leggi braut fyrir hann er ekur gegnum rfin. Drottinn heitir hann, fagni fyrir augliti hans. Hann er fair furlausra, vrur ekknanna, Gu snum heilaga bsta. Gu ltur hina einmana hverfa heim aftur, hann leiir hina fjtruu t til hamingju, en uppreisnarseggir skulu ba hrjstrugu landi. Rkulegu regni dreyptir , Gu, arfleif na, a sem vanmegnaist, styrktir . Stainn ar sem sfnuur inn dvelur, bjst hinum hrju, Gu, sakir gsku innar.


Sari ritningarlestur:

Brfi til Hebrea

r eru ekki komnir til fjalls, sem verur reifa, ekki til brennandi elds og sorta, myrkurs, ofviris og bsnuhljms og raustar sem talai svo a eir, sem hana heyru, bust undan v a meira vri til sn tala. Nei, r eru komnir til Sonfjalls og borgar Gus lifanda, hinnar himnesku Jersalem, til tugsunda engla, til htarsamkomu og safnaar frumgetinna, sem himnum eru skrir, til Gus, dmara allra, og til anda rttltra, sem fullkomnir eru ornir, og til Jes, mealgangara ns sttmla, og til blsins, sem hreinsar og talar krftuglegar en bl Abels.


Guspjall:

Lkasarguspjall

Hvldardag nokkurn kom Jess hs eins af hfingjum farsea til mltar, og hfu eir gtur honum. Jess gaf v gtur, hvernig eir, sem bonir voru, vldu sr hefarstin, tk dmi og sagi vi : “egar einhver bur r til brkaups, set ig ekki hefarsti. Svo getur fari, a manni r fremri a viringu s boi, og s komi, er ykkur bau, og segi vi ig: ‘oka fyrir manni essum.’ verur me kinnroa a taka ysta sti. Far heldur, er r er boi, og set ig ysta sti, svo a s sem bau r segi vi ig, egar hann kemur: ‘Vinur, flyt ig hrra upp!’ Mun r viring veitast frammi fyrir llum, er sitja til bors me r. v a hver sem upp hefur sjlfan sig, mun aumktur vera, en s sem aumkir sjlfan sig, mun upp hafinn vera.” sagi hann vi gestgjafa sinn: “egar heldur midegisver ea kvldver, bj hvorki vinum num n brrum, ttingjum n rkum ngrnnum. eir bja r aftur, og fr endurgjald. egar gjrir veislu, bj ftkum og rkumla, hltum og blindum, og munt sll vera, v eir geta ekki endurgoldi r, en fr a endurgoldi upprisu rttltra.”