Stella Maris

Marukirkja

Ritningarlestrar fyrir Sunnudagsmessu 20. sunnudagur, r C


Fyrsti ritningarlestur:

Opinberun Jhannesar

Og musteri Gus opnaist, a sem himni er, og sttmlsrk hans birtist musteri hans. Og eldingar komu og dunur og rumur og landskjlfti og hagl miki. Og tkn miki birtist himni: Kona kldd slinni og tungli var undir ftum hennar, og hfi hennar var krna af tlf stjrnum. Hn var ungu, og hljai jstt me hrum hrum. Anna tkn birtist himni: Mikill dreki rauur, er hafi sj hfu og tu horn og hfunum sj ennisdjsn. Me halanum dr hann rija hlutann af stjrnum himinsins og varpai eim ofan jrina. Drekinn st frammi fyrir konunni, sem komin var a v a fa, til ess a gleypa barn hennar, er hn hefi ftt. Hn fddi son, sveinbarn, sem stjrna mun llum jum me jrnsprota. Og barn hennar var hrifi til Gus, til hstis hans. 6En konan fli t eyimrkina, ar sem Gu hefur bi henni sta og ar sem s verur fyrir rfum hennar eitt sund og tv hundru og sextu daga. Og g heyri mikla rdd himni segja: “N er komi hjlpri og mtturinn og rki Gus vors, og veldi hans Smura. v a niur hefur veri varpa kranda brra vorra, honum sem krir fyrir Gui vorum dag og ntt.”


Slmur:

Konungadtur eru meal vildarkvenna inna, konungsbrurin stendur r til hgri handar skra fr-gulls. “Heyr, dttir, og hneig eyra itt! Gleym j inni og furlandi, a konungi megi renna hugur til fegurar innar, v a hann er herra inn og honum tt a lta.” r eru leiddar inn me fgnui og glei, r fara inn hll konungs.


Sari ritningarlestur:

Fyrra brf Pls til Korintumanna

En n er Kristur upprisinn fr dauum sem frumgri eirra, sem sofnair eru. v a ar e dauinn kom fyrir mann, kemur og upprisa daura fyrir mann. v a eins og allir deyja fyrir samband sitt vi Adam, svo munu allir lfgair vera fyrir samflag sitt vi Krist. En srhver sinni r: Kristur sem frumgrinn, v nst, vi komu hans, eir sem honum tilheyra. San kemur endirinn, er hann selur rki Gui fur hendur, er hann hefur a engu gjrt srhverja tign, srhvert veldi og kraft. v a honum ber a rkja, uns hann leggur alla fjendurna undir ftur hans. Dauinn er sasti vinurinn, sem verur a engu gjrur. “Allt hefur hann lagt undir ftur honum.” egar stendur, a allt hafi veri lagt undir hann, er augljst, a s er undan skilinn, sem lagi allt undir hann.


Guspjall:

Lkasarguspjall

En eim dgum tk Mara sig upp og fr me flti til borgar nokkurrar fjallbyggum Jda. Hn kom inn hs Sakara og heilsai Elsabetu. var a, egar Elsabet heyri kveju Maru, a barni tk vibrag lfi hennar, og Elsabet fylltist heilgum anda og hrpai hrri rddu: “Blessu ert meal kvenna og blessaur vxtur lfs ns. Hvaan kemur mr etta, a mir Drottins mns kemur til mn? egar kveja n hljmai eyrum mr, tk barni vibrag af glei lfi mnu. Sl er hn, sem tri v, a rtast mundi a, sem sagt var vi hana fr Drottni.” Og Mara sagi: nd mn miklar Drottin, og andi minn glest Gui, frelsara mnum. v a hann hefur liti til ambttar sinnar sm hennar, han af munu allar kynslir mig sla segja. v a mikla hluti hefur hinn voldugi vi mig gjrt, og heilagt er nafn hans. Miskunn hans vi , er ttast hann, varir fr kyni til kyns. Mttarverk hefur hann unni me armi snum og drembiltum hug og hjarta hefur hann tvstra. Valdhfum hefur hann steypt af stli og upp hafi smlingja, hungraa hefur hann fyllt gum, en lti rka tmhenta fr sr fara. Hann hefur minnst miskunnar sinnar og teki a sr srael, jn sinn, eins og hann talai til fera vorra, vi Abraham og nija hans vinlega. En Mara dvaldist hj henni hr um bil rj mnui og sneri san heim til sn.