Stella Maris

Maríukirkja

Ritningarlestrar fyrir Sunnudagsmessu
1. sunnudagur, ár C – Hátíđ skírnar Drottins


Fyrsti ritningarlestur:

Jesaja

Sjá ţjón minn, sem ég leiđi mér viđ hönd, minn útvalda, sem ég hefi ţóknun á. Ég legg anda minn yfir hann, hann mun bođa ţjóđunum rétt. Hann kallar ekki og hefir ekki háreysti og lćtur ekki heyra raust sína á strćtunum. Brákađan reyrinn brýtur hann ekki sundur, og dapran hörkveik slökkur hann ekki. Hann bođar réttinn međ trúfesti. Hann daprast eigi og gefst eigi upp, uns hann fćr komiđ inn rétti á jörđu, og fjarlćgar landsálfur bíđa eftir bođskap hans. Ég, Drottinn, hefi kallađ ţig til réttlćtis og held í hönd ţína. Ég mun varđveita ţig og gjöra ţig ađ sáttmála fyrir lýđinn og ađ ljósi fyrir ţjóđirnar til ađ opna hin blindu augun, til ađ leiđa út úr varđhaldinu ţá, er bundnir eru, og úr dýflissunni ţá, er í myrkri sitja.


Sálmur:

Davíđssálmur. Tjáiđ Drottni vegsemd, ţér guđasynir, tjáiđ Drottni vegsemd og vald. Tjáiđ Drottni dýrđ ţá er nafni hans hćfir, falliđ fram fyrir Drottni í helgum skrúđa. Raust Drottins hljómar yfir vötnunum, Guđ dýrđarinnar lćtur ţrumur drynja, Drottinn ríkir yfir hinum miklu vötnum. Raust Drottins hljómar međ krafti, raust Drottins hljómar međ tign. Raust Drottins lćtur hindirnar bera fyrir tímann og gjörir skógana nakta, og allt í helgidómi hans segir: Dýrđ! Drottinn situr í hásćti uppi yfir flóđinu, Drottinn mun ríkja sem konungur ađ eilífu.


Síđari ritningarlestur:

Postulasagan

Ţá tók Pétur til máls og sagđi: “Sannlega skil ég nú, ađ Guđ fer ekki í manngreinarálit. Hann tekur opnum örmum hverjum ţeim, sem óttast hann og ástundar réttlćti, hverrar ţjóđar sem er. Orđiđ, sem hann sendi börnum Ísraels, ţá er hann flutti fagnađarbođin um friđ fyrir Jesú Krist, sem er Drottinn allra, ţekkiđ ţér. Ţér vitiđ, hvađ gjörst hefur um alla Júdeu, en hófst í Galíleu eftir skírnina, sem Jóhannes prédikađi. Ţađ er sagan um Jesú frá Nasaret, hvernig Guđ smurđi hann heilögum anda og krafti. Hann gekk um, gjörđi gott og grćddi alla, sem af djöflinum voru undirokađir, ţví Guđ var međ honum.”


Guđspjall:

Lúkasarguđspjall

Nú var eftirvćnting vakin hjá lýđnum, og allir voru ađ hugsa međ sjálfum sér, hvort Jóhannes kynni ađ vera Kristur. En Jóhannes svarađi öllum og sagđi: “Ég skíri yđur međ vatni, en sá kemur, sem mér er máttugri, og er ég ekki verđur ađ leysa skóţveng hans. Hann mun skíra yđur međ heilögum anda og eldi.” Er allur lýđurinn lét skírast, var Jesús einnig skírđur. Ţá bar svo viđ, er hann gjörđi bćn sína, ađ himinninn opnađist, og heilagur andi steig niđur yfir hann í líkamlegri mynd, eins og dúfa, og rödd kom af himni: “Ţú ert minn elskađi sonur, á ţér hef ég velţóknun.”