Stella Maris

Marķukirkja

 

Trśfręšslurit Kažólsku Kirkjunnar

 

 

FJÓRŠI HLUTI: KRISTIN BĘN

FYRSTI ŽĮTTUR - BĘNIN Ķ HINU KRISTILEGA LĶFI

ŽRIŠJI KAFLI: LĶF BĘNARINNAR

2697. Bęnin er lķf hins nżja hjarta. Hśn ętti aš fjörga okkur hvert einasta augnablik. En viš höfum tilhneigingu til aš gleyma honum sem er lķf okkar og allt ķ okkur. Žess vegna leggja fešur andlegs lķfs ķ hinum spįmannlegu og "mósaķsku" hefšum rķka įherslu į aš bęnin er minning um Guš sem minni hjartans vekur išulega upp: "Viš eigum aš muna Guš oftar en viš drögum andann." [1] En viš getum ekki bešist fyrir "allar stundir" ef viš bišjum ekki af įsettu rįši į tilteknum stundum. Žetta eru einstakar stundir kristinnar bęnar, bęši hvaš varšar einlęgni og tķmalengd.

2698. Erfikenning kirkjunnar leggur til viš hina trśušu aš stöšug bęn nęrist af vissum bęnatakti. Sumar bęnir eru daglegar: morgun- og kvöldbęn, boršbęn fyrir og eftir mįltķš og tķšabęnir. Sunnudagurinn, žegar evkaristķan er ķ mišju alls, er fyrst og fremst haldinn heilagur meš bęn. Hringrįs kirkjuįrsins og stórhįtķša žess slęr einnig undirstöšutaktinn ķ bęnalķfi kristins manns.

2699. Drottinn leišir alla menn žį vegu og meš žeim hętti sem honum er velžóknanlegt. Hver hinna trśušu svarar samkvęmt žvķ sem hjarta hans įsetur sér og meš persónulegri tjįningu sinni ķ bęn. Engu aš sķšur hefur kristin erfikenning varšveitt žrjįr höfušleišir til tjįningar ķ bęn: munnlega bęn, hugleišsla og ķhugunarbęn. Eitt grundvallareinkenni eru žeim sameiginleg: stilling hjartans. Žessi įrvekni aš varšveita Oršiš og dvelja ķ nęrveru Gušs gerir žetta žrennt aš mögnušum stundum ķ bęnalķfinu.

« 1. GREIN - TJĮNING BĘNARINNAR

I. MUNNLEG BĘN

2700. Guš talar viš manninn ķ gegnum Orš sitt. Bęn okkar tekur lögun sķna af oršum, munnlegum eša andlegum. Eigi aš sķšur er mikilvęgast aš hjartaš haldi sig nęrri honum sem viš tölum viš ķ bęn: "Ekki ręšst žaš af fjölda orša hvort viš veršum bęnheyrš, heldur af įkefš sįlar okkar." [2]

2701. Munnleg bęn er undirstöšužįttur kristilegs lķfs. Lęrisveinum sķnum, sem lašast höfšu aš hljóšum bęnum meistara sķns, kenndi Jesśs munnlega bęn: Faširvoriš. Hann baš ekki einungis upphįtt helgisišabęnir samkundunnar heldur, eins og gušspjöllin sżna fram į, brżndi hann röddina til aš tjį persónulega bęn sķna, allt frį žvķ aš vegsama blessun Föšurins til angistarinnar ķ Getsemane. [3]

2702. Žörfin į aš skynjunin sé meš ķ verki žegar innri bęn er bešin er ķ samręmi viš kröfur mannlegrar nįttśru. Viš erum lķkami og andi og viš höfum žörf į aš lįta tilfinningar okkar ķ ljós, aš beina žeim śt į viš. Viš eigum aš bišja af öllum huga til aš fullur žungi verši ķ bęn okkar.

2703. Žessi žörf er einnig ķ samręmi viš kröfu gušdómsins. Guš leitar tilbišjenda ķ Anda og Sannleika og žar meš lifandi bęnar sem rķs upp śr djśpum sįlarinnar. Hann vill einnig ytri tjįningu sem tengir lķkamann viš hina innri bęn žvķ žannig er honum veitt sś fullkomna viršing sem honum ber.

2704. Vegna žess aš munnleg bęn er ytri tjįning og svo rękilega mannleg er hśn žaš bęnaform sem hentar best hópum. En jafnvel innri bęn mį ekki vanrękja munnlega bęn. Bęnin er bešin hiš innra aš žvķ marki aš viš séum mešvituš um hann "sem viš tölum viš." [4] Žannig veršur munnleg bęn fyrsta umgjörš ķhugunarbęnar.

II. HUGLEIŠSLA

2705. Hugleišsla er umfram allt leit. Hugurinn leitar žess aš skilja tilgang og leišir kristilegs lķfs ķ žvķ skyni aš ašhyllast og svara žvķ sem Drottinn bišur um. Erfitt er aš višhalda žeirri einbeitingu sem žörf er į. Viš fįum venjulega ašstoš śr bókum og ekki skortir kristna menn žęr: Heilög Ritning, einkum gušspjöllin, helgimyndir, helgisišatextar dagsins eša tķmabilsins, skrif andlegu fešranna, bękur um andlegt lķf, hinar merku bękur sköpunarinnar og sögunnar en į sķšu žeirrar bókar er "ķ dag" Gušs letraš.

2706. Aš hugleiša žaš sem viš lesum hjįlpar okkur aš tileinka okkur žaš meš žvķ aš gera samanburš į žvķ viš okkur sjįlf. Hér opnast önnur bók: bók lķfsins. Viš förum frį hugsun til raunveruleika. Aš svo miklu leyti sem viš erum aušmjśk og trśföst uppgötvum viš ķ hugleišslunni žęr hręringar sem hreyfa viš hjartanu og viš getum dęmt um žęr. Žetta er spurning um aš starfa af trśfestu til aš nį inn til ljóssins: "Herra, hvaš viltu aš ég gjöri?"

2707. Ašferširnar viš aš stunda hugleišslu eru jafn margar og mismunandi og hinir andlegu lęrimeistarar. Kristinn mašur į aš hugsa um sjįlfan sig og rękta meš sér žrį eftir žvķ aš stunda reglubundna hugleišslu svo aš hann lķkist ekki fyrstu žremur tegundum jaršvegs ķ dęmisögunni um sįšmanninn. [5] En ašferš er einungis til leišbeiningar; mikilvęgast er aš halda fram į viš, įsamt Heilögum Anda, eftir einustu leiš bęnarinnar: Kristi Jesś.

2708. Hugleišsla uppvekur hugsun, ķmyndunarafl, tilfinningar og žrį. Žessi virkjun hęfileikanna er naušsynleg til aš dżpka trśarsannfęringu okkar, hvetja hjartaš til sinnaskipta og styrkja viljann til aš fylgja Kristi. Kristin bęn reynir umfram allt aš hugleiša leyndardóma Krists, eins og meš lectio divina eša rósakransbęninni. Žess konar gušrękilegar hugleišslur eru mikils virši en kristin bęn į aš ganga lengra: til žekkingar į kęrleika Drottins Jesś, til einingar viš hann.

III. ĶHUGUNARBĘN

2709. Hvaš er ķhugunarbęn? Heilög Teresa svarar žessu žannig: "Ķhugunarbęn [oración mental] er aš mķnu įliti ekkert annaš en nįin samskipti vina; hśn merkir aš gefa sér oft tķma til aš vera einn meš honum sem viš vitum aš elskar okkur." [6] Ķhugunarbęn leitar hans "sem sįl mķn elskar." [7] Hann er Jesśs, og ķ honum, Faširinn. Viš leitum hans vegna žess aš žrį eftir honum er įvallt upphaf kęrleikans og viš leitum hans ķ žeirri hreinu trś sem veldur žvķ aš viš fęšumst af honum og lifum ķ honum. Žessi innri bęn gefur okkur einnig kost į hugleišslu en viš beinum athygli okkar engu aš sķšur aš Drottni sjįlfum.

2710. Val į stund og tķmalengd bęnarinnar ręšst af stašfestu viljans til aš bišja. Vališ afhjśpar leyndarmįl hjartans. Mašur byrjar ekki ķhugunarbęn einungis žegar tķmi gefst til žess: Mašur finnur sér tķma fyrir Drottin meš žeim fasta įsetningi aš gefast ekki upp og lętur ekki į sig fį žęr žrengingar og žurrleika sem mašur kann aš upplifa. Ekki er įvallt hęgt aš stunda hugleišslu en žaš er įvallt hęgt aš leggja stund į innri bęn, óhįš heilsu, vinnu eša tilfinningalķfi. Hjartaš er stašur žessarar leitar og fundar, ķ örbirgš og ķ trś.

2711. Aš leggja stund į ķhugunarbęn lķkist žvķ aš leggja stund į helgisiši evkaristķunnar: Viš "hefjum upp" hjartaš, viš minnumst allrar verundar okkar undir hvatningu Heilags Anda, viš dveljum ķ bśstaš Drottins sem viš erum og viš vekjum trś okkar til aš ganga inn ķ nęrveru hans sem bķšur okkar. Viš lįtum grķmuna falla og snśum hjartanu aftur til Drottins, sem elskar okkur, til žess aš ganga honum į hönd sem fórnargjöf sem į aš hreinsast og umbreytast.

2712. Ķhugunarbęn er bęn barns Gušs. Hśn er bęn syndara sem hefur veriš fyrirgefiš og hefur fallist į aš taka į móti kęrleikanum sem hann er elskašur meš og įkvešur aš svara honum meš žvķ aš elska jafnvel enn meir. [8] En hann veit aš kęrleikurinn sem hann endurgeldur er śthellt af Andanum ķ hjarta hans žvķ aš allt er nįš frį Guši. Ķhugunarbęn er aš ofurselja sig ķ fįtękt og aušmżkt kęrleiksrķkum vilja Föšurins ķ innilegri einingu viš hans elskaša Son.

2713. Ķhugunarbęn er einfaldasta tjįningin į leyndardómi bęnarinnar. Hśn er gjöf, hśn er nįš; henni er einungis hęgt aš veita vištöku ķ aušmżkt og fįtękt. Ķhugunarbęn er sįttmįlssamband sem Guš setur į stofn ķ hjarta okkar. [9] Ķhugunarbęn er samfélag žar sem heilög žrenning gerir manninn, mynd Gušs, "sér lķkan."

2714. Ķhugunarbęn er framar öšru mögnuš stund bęnarinnar. Ķ henni styrkir Faširinn innri verund okkar fyrir Anda sinn "til žess aš Kristur megi fyrir trśna bśa ķ hjörtum [okkar]" og aš viš megum vera "rótfestir og grundvallašir ķ kęrleika." [10]

2715. Ķhugunin er augnarįš trśarinnar, hśn einblķnir į Jesśm. "Ég horfi į hann og hann horfir į mig" var bóndinn frį Ars vanur aš segja į dögum sķns heilaga sóknarprests mešan hann var ķ bęn frammi fyrir gušslķkamahśsinu. Aš einblķna žannig į Jesśm er aš afneita sjįlfum sér. Augnarįš hans hreinsar hjarta okkar. Ljós įsjónu Jesś upplżsir sįlarsjón okkar og kennir okkur aš sjį allt ķ ljósi sannleika hans og mešaumkunar gagnvart öllum mönnum. Ķhugunin beinir einnig augnarįši sķnu aš leyndardómum lķfs Krists. Žannig lęrist henni "innri žekking į Drottni," aš elska hann ę meir og fylgja honum. [11]

2716. Ķhugunarbęn er aš hlżša į Orš Gušs. Slķk hlustun er alls ekki merki um ašgeršarleysi žvķ hśn er hlżšni viš trśna, skilyršislaus vištaka žjónsins, kęrleiksrķk skuldbinding barnsins. Ķhugunarbęn į hlut ķ jįyrši Sonarins viš aš gerast žjónn og hśn tekur undir meš lķtillįtri ambįtt Gušs: Fiat ("Verši "").

2717. Ķhugunarbęn er žögn, "tįkn um hinn komandi heim" [12] eša "hljóšur kęrleikur." [13] Ķ žess konar bęn eru oršin ekki ręša; žau eru lķk spreki sem glęšir eld kęrleikans. Ķ žessari žögn, óbęrileg hinum "ytri" manni, talar Faširinn viš okkur holdteknu Orši sķnu sem žjįšist, dó og reis upp; ķ žessari žögn gerir Andi barnaréttarins okkur kleift aš eiga hlut ķ bęn Jesś.

2718. Ķhugunarbęn er sameining viš bęn Krists aš žvķ leyti aš hśn fęr okkur til aš taka žįtt ķ leyndardómi hans. Kirkjan hefur um hönd leyndardóm Krists ķ evkaristķunni og Heilagur Andi gerir hann lifandi ķ ķhugunarbęn til aš kęrleikur okkar geri hann sżnilegan ķ athöfnum okkar.

2719. Ķhugunarbęn er samfélag kęrleikans sem ber ķ sér lķf fyrir fjöldann aš žvķ leyti aš hśn varšveitist stöšug um nįttmyrkur trśarinnar. Pįskanótt upprisunnar liggur ķ gegnum nótt angistarinnar og grafarinnar - žriggja įkafra augnablika ķ stund Jesś sem Andi hans (en ekki "holdiš sem er veikt") vekur til lķfs ķ bęninni. Viš veršum aš vera reišubśin aš "vaka meš honum eina stund." [14]

Ķ STUTTU MĮLI

2720. Kirkjan bżšur hinum trśušu aš halda reglulegt bęnahald: daglegar bęnir, tķšabęnir, evkaristķu sunnudagsins og messudaga kirkjuįrsins.

2721. Kristin trśarhefš varšveitir žrjįr höfušleišir til bęnalķfs: munnlega bęn, hugleišslu og ķhugunarbęn. Stilling hjartans er žeim öllum sameiginleg.

2722. Munnleg bęn, grundvölluš į einingu lķkama og sįlar ķ mannlegu ešli, tengir lķkamann viš innri bęn hjartans, fylgir dęmi Krists žegar hann bišur til Föšur sķns og kennir lęrisveinum sķnum Faširvoriš.

2723. Hugleišsla er gušrękin leit sem uppvekur hugsun, ķmyndunarafl, tilfinningar og žrį. Markmiš hennar er aš tileinka sér žaš ķ trś sem ķhugaš er meš žvķ aš bera žaš saman viš raunverulegt lķf okkar.

2724. Ķhugunarbęn er einföld tjįning į leyndardómi bęnarinnar. Hśn er aš einblķna ķ trś į Jesśm, hlżša į Orš Gušs, hljóšan kęrleikann. Hśn kemur til leišar raunverulegri einingu viš bęn Krists aš žvķ marki aš hśn fęr okkur til aš eiga hlut ķ leyndardómi hans.

« 2. GREIN - BARĮTTA BĘNARINNAR

2725. Bęnin er bęši nįšargjöf og stašfast svar af okkar hįlfu. Hśn krefst įvallt įtaks. Stóru nöfn bęnarinnar ķ gamla sįttmįlanum fyrir daga Krists, Gušsmóširin, dżrlingarnir og hann sjįlfur, öll kenna žau okkur žetta: Bęnin er barįtta. Gegn hverjum? Gegn okkur sjįlfum og gegn vélum freistarans sem gerir allt sem hann getur til aš halda manninum frį žvķ aš bišja, frį einingu viš Guš. Viš bišjum er viš lifum žvķ viš lifum er viš bišjum. Ef viš viljum ekki vera vanabundin samkvęmt Anda Krists getum viš heldur ekki bešiš vanabundiš ķ hans nafni. Hina "andlegu barįttu" ķ nżju lķfi kristins manns er ekki hęgt aš skilja frį barįttu bęnarinnar.

I. ANDMĘLI VIŠ BĘN

2726. Ķ barįttu bęnarinnar veršum viš aš męta ķ okkur sjįlfum og ķ kringum okkur röngum hugmyndum um bęnina. Sumir lķta einfaldlega į bęnina sem sįlręna virkni, ašrir sem višleitni žeirrar einbeitingar aš nį andlegu tómarśmi. Enn öšrum finnst bęnin lķtiš annaš en athöfn orša og stellinga. Margir kristnir menn telja ósjįlfrįtt aš bęnin sé išja sem sé ósamrżmanleg öllu öšru sem žeir verši aš gera: Žeir "hafa ekki tķma." Žeir sem leita Gušs ķ bęn missa fljótt móšinn žvķ žeir vita ekki aš bęnin kemur ekki einungis frį žeim sjįlfum heldur einnig frį Heilögum Anda.

2727. Viš veršum einnig aš męta žeirri stašreynd aš hugsunarhįttur "nśverandi heims" skapar viss višhorf sem geta sķast inn ķ lķf okkar ef viš erum ekki į verši. Sumir stašhęfa til dęmis aš einungis žaš sem skynsemin og vķsindin geta sannprófaš sé satt og rétt; eigi aš sķšur er bęnin leyndardómur sem flóir yfir bęši mešvitaš og ómešvitaš lķf okkar. Ašrir lofa einum of mikiš framleišslugetu og hagnaš; žannig er bęnin fįnżt žvķ hśn sżnir enga framleišslugetu. Enn ašrir dįsama munašarlķf og žęgindi og segja žau męlikvarša į satt, gott og fagurt; en bęnin, "kęrleikur feguršarinnar" (fķlokalķa), er uppnumin af dżrš hins lifanda og sanna Gušs. Loks lķta sumir svo į aš sem višbrögš viš ašgeršarhyggju sé bęnin flótti frį heiminum; stašreyndin er hins vegar sś aš bęnin er hvorki flótti frį veruleikanum né frįhvarf frį lķfinu.

2728. Loks veršum viš ķ barįttu okkar aš horfast ķ augu viš žaš sem viš upplifum sem ósigur ķ bęnalķfinu: deyfš į tķmum žurrleika; dapurleika yfir žvķ aš hafa ekki gefiš Drottni allt žvķ viš höfum "miklar eignir"; [15] vonbrigši yfir žvķ aš vera ekki bęnheyrš eins og viš sjįlf viljum; sęrt stolt sem forheršist vegna žykkju okkar sem fylgir žvķ aš viš erum syndarar; andstaša okkur viš hugmyndina um aš bęnin sé óveršskulduš nįšargjöf; og svo framvegis. Nišurstašan er įvallt hin sama: Hvaš stošar žaš aš bišja? Til aš sigrast į žessum hindrunum veršum viš aš berjast til aš öšlast aušmżkt, traust og žolgęši.

II. AUŠMJŚK ĮRVEKNI HJARTANS

AŠ MĘTA ERFIŠLEIKUM Ķ BĘN

2729. Hugarreik veldur endurteknum erfišleikum ķ bęn. Ķ munnlegri bęn getur žaš haft įhrif į orš og merkingu žeirra; žaš snertir į djśpstęšari hįtt žann sem viš bišjum til, hvort sem žaš er meš munnlegri bęn (persónulegri eša ķ helgisišunum), hugleišsla eša ķhugunarbęn. Žaš vęri aš festast ķ gildru hugarreiksins ef viš tökum til viš aš kveša žaš nišur; žaš eina sem žarf aš gera er aš leita aftur til hjartans enda upplżsir hugarreikiš hvaš žaš er sem viš erum upptekin af. Žessi aušmjśki skilningur frammi fyrir Drottni ętti aš vekja upp ķ okkur ęšri kęrleika til hans og fį okkur til aš gefa honum hiklaust hjarta okkar til hreinsunar. Ķ žessu liggur barįttan: aš velja hvaša herra viš viljum žjóna. [16]

2730. Sé žetta litiš jįkvęšum augum krefst barįttan gegn eigin rįšrķki og drottnunargirni įrvekni og stillingu hjartans. Žegar Jesśs krefst įrvekni tengir hann žaš įvallt sjįlfum sér, komu sinni į hinsta degi og hvern dag: ķ dag. Brśšguminn kemur um mišja nótt; ljósiš sem mį ekki slokkna er trśin: "Hjarta mitt hugsar til žķn… Ég vil leita auglitis žķns." [17]

2731. Annar erfišleiki, sérstaklega mešal žeirra sem žrį innilega aš bišja, er žurrleiki. Žurrleiki fylgir ķhugunarbęn žegar hjartaš veršur višskila viš Guš og lķtiš kvešur aš hugsunum, minningum eša tilfinningum, jafnvel andlegum. Žetta er tķmi žegar hin hreina trś heldur fast ķ Jesśm ķ angist hans og ķ gröf hans. "Ef hveitikorniš fellur ekki ķ jöršina og deyr, veršur žaš įfram eitt. En ef žaš deyr, ber žaš mikinn įvöxt." [18] Ef žurrleikinn stafar af rótleysi vegna žess aš oršiš hefur falliš į klöpp, verša sinnaskipti aš einkenna barįttuna. [19]

AŠ MĘTA FREISTINGUM Ķ BĘN

2732. Vöntun okkar į trś er algengasta en jafnframt duldasta freistingin. Hśn birtist sjaldnast žannig aš vantrś sé lżst yfir heldur ķ žvķ hvaš hefur raunverulegan forgang hjį okkur. Žegar viš byrjum aš bišja mętir okkur mikil męša eša strķšar įhyggjur sem krefjast athygli okkar; enn aftur rennur upp stund sannleikans fyrir hjartaš: hver er raunverulegur kęrleikur žess? Stundum er Drottinn okkar sķšasta śrręši. En trśum viš žvķ aš hann sé žaš ķ raun og veru? Stundum köllum viš Drottin til lišs viš okkur en hjarta okkar er įfram hrokafullt. Ķ hvoru tilfellinu um sig er vöntun okkar į trś merki žess aš viš höfum ekki enn aušmjśkt hjarta: "Įn mķn getiš žér alls ekkert gjört." [20]

2733. Önnur freisting sem hrokinn hefur ķ för meš sér er andleg leti (acedia). Hinir andlegu skrifarar lķta į žetta sem eins konar gešlęgš sem stafi af slökum meinlętalifnaši, minni įrvekni og kęrulausu hjarta. "Andinn er reišubśinn, en holdiš veikt." [21] Žvķ hęrra sem falliš er žvķ verri er skašinn. Dapurleiki, žótt sįrsaukafullur sé, er andstęšur drambsemi. Hinum aušmjśku kemur ekki į óvart andstreymi sitt; žaš fęr žį til aš treysta enn meira, vera stöšugir ķ stašfestu sinni.

III. BARNSLEGT TRAUST

2734. Barnslegt traust er prófaš - žaš sannar sig - ķ žrengingum. [22] Stęrsta vandamįliš varšar bęnaįkalliš, hvort sem bešiš er fyrir sjįlfum sér eša öšrum er leitaš įrnašar. Sumir hętta jafnvel aš bišja žvķ žeir telja sig ekki bęnheyrša. Žvķ mį spyrja tveggja spurninga: Hvers vegna teljum viš okkur ekki bęnheyrš? Hvernig er bęn okkar heyrš, į hvern hįtt kemur hśn "aš gagni"?

HVERS VEGNA KVÖRTUM VIŠ YFIR ŽVĶ AŠ VERA EKKI BĘNHEYRŠ?

2735. Viš ęttum ķ fyrsta lagi aš furša okkur į einu: Žegar viš lofum Guš eša fęrum honum žakkir fyrir velgjöršir hans almennt höfum viš engar sérstakar įhyggjur yfir žvķ hvort bęnir okkar eru honum žóknanlegar eša ekki. Hins vegar krefjumst viš žess aš sjį įrangur af įkalli okkar. Hver er mynd Gušs sem liggur til grundvallar bęn okkar: Er Guš tęki til aš hafa not af? Eša er hann Fašir Drottins okkar Jesś Krists?

2736. Trśum viš žvķ ķ raun og veru aš viš "vitum ekki hvers vér eigum aš bišja eins og ber"? [23] Bišjum viš Guš um "žaš sem er okkur til góša"? Fašir okkar veit hvers viš žurfum įšur en viš bišjum hann, [24] en hann bķšur žess aš viš bišjum um žaš žvķ aš tign barna hans liggur ķ frelsi žeirra. Viš veršum žannig aš bišja meš Anda frelsis hans til aš vita ķ sannleika hver vilji hans er. [25]

2737. "Žér bišjiš og öšlist ekki af žvķ aš žér bišjiš illa, žér viljiš sóa žvķ ķ munaši." [26] Ef viš bišjum meš sunduržykku, "ótrśu" [27] hjarta getur Guš ekki svaraš okkur žvķ hann vill okkur vel og aš viš lifum. "Eša haldiš žér aš ritningin fari meš hégóma sem segir: "Žrįir Guš ekki meš afbrżši andann sem hann gaf bśstaš ķ oss?"" [28] Žaš aš Guš okkar sé haldinn "vandlęti" okkar vegna er tįkn um hversu sannur kęrleikur hans er. Ef viš gerum óskir Anda hans aš okkar veršum viš bęnheyrš. Ekki vera órótt žótt žś fįir ekki samstundis frį Guši žaš sem žś bišur um; žvķ hann vill gera žér eitthvaš enn betra mešan žś heldur fast viš hann ķ bęn. [29] Guš vill aš óskir okkar verši reyndar ķ bęninni, aš viš höfum getu til aš meštaka žaš sem hann er reišubśinn aš gefa. [30] Hversu gagnleg er bęn okkar? 2738. Opinberun bęnarinnar ķ rįšdeild hjįlpręšisins kennir okkur aš trśin hvķlir į athöfnum Gušs ķ sögunni. Barnslegt traust okkar tendrast af ęšstu verkum hans: Pķslargöngu og upprisu Sonar hans. Kristin bęn felst ķ žvķ aš eiga samstarf viš forsjį hans, kęrleiksrķka fyrirętlun hans til handa mönnunum.

2739. Hjį heilögum Pįli felst ķ žessu trausti įręšni sem grundvallast į bęn Andans ķ okkur og trśföstum kęrleika Föšurins sem gaf okkur sinn einkason. [31] Fyrsta svariš viš bęn okkar er aš hjarta žess sem bišur umbreytist.

2740. Bęn Jesś gerir kristna bęn virka. Hann er fyrirmynd hennar, hann bišur ķ okkur og meš okkur. Śr žvķ aš hjarta Sonarins leitar einungis žess sem Föšurnum er velžóknanlegt, hvernig geta žeir sem öšlast hafa barnarétt beint huga sķnum aš gjöfunum fremur en aš honum sem gefur?

2741. Jesśs bišur einnig fyrir okkur - ķ okkar staš og okkur til handa. Ķ hrópi hans į krossinum söfnušust öll įköll okkar saman ķ eitt skipti fyrir öll og ķ upprisu hans heyrši Faširinn žau. Žetta er įstęša žess aš hann bišur okkur linnulaust įrnašar hjį Föšurnum. [32] Ef viš sameinum bęn okkar af einbeitni bęn Jesś, meš trausti og įręšni barnsins, öšlumst viš allt žaš sem viš bišjum um ķ hans nafni og jafnvel meira en einn einstakan hlut: sjįlfan Heilagan Anda sem hefur aš geyma allar gjafir.

IV. AŠ VERA STÖŠUGUR Ķ KĘRLEIKA

2742. "Bišjiš įn aflįts "žakkiš jafnan Guši, Föšurnum, fyrir alla hluti ķ nafni Drottins vors Jesś Krists." [33] Heilagur Pįll bętir viš: "Gjöriš žaš meš bęn og beišni og bišjiš į hverri tķš ķ Andanum. Veriš žvķ įrvakrir og stašfastir ķ bęn fyrir öllum heilögum." [34] Žvķ "ekki höfum viš fengiš boš um aš vinna, vaka og fasta, en aš bišja įn aflįts er okkur gert aš gera." [35] Slķkt žrotlaust kapp getur einungis sprottiš af kęrleika. Barįtta bęnarinnar gegn sljóleika og leti er aušmjśkur, treystandi og stašfastur kęrleikur. Žessi kęrleikur opnar hjarta okkar fyrir žremur uppfręšandi og lķfgandi stašreyndum trśarinnar um bęnina.

2743. Įvallt er mögulegt aš bišja: Tķmi kristins manns er tķmi hins upprisna Krists sem er meš okkur alla daga hversu stormasamir sem žeir kunna aš vera. [36] Tķmi okkar er ķ höndum Gušs: Hęgt er aš bišja af įkafa jafnvel į markašstorgum eša žegar mašur spókar sig einn, eša setiš er ķ eigin verslun, "viš kaup og sölu, … eša jafnvel viš eldamennsku. [37]

2744. Bęnin er lķfsnaušsynleg. Stašreyndir um hiš gagnstęša sżna žaš ljóslega: Ef viš leišumst ekki af Andanum föllum viš aftur ķ žręldóm syndarinnar. [38] Hvernig į Heilagur Andi aš vera lķf okkar ef hjarta okkar er fjarlęgt honum? Ekkert jafnast į viš bęnina; hśn gerir žaš mögulegt sem er ómögulegt, žaš aušvelt sem er erfitt.… Žvķ žaš er ómögulegt, gjörsamlega ómögulegt, fyrir žann mann aš syndga sem bišur af įkefš og įkallar Guš įn aflįts. [39] Žeir sem bišja eru vissulega hólpnir; žeir sem bišja ekki eru vissulega fyrirdęmdir. [40]

2745. Sprottin af kęrleika eru bęnin og kristiš lķf óašskiljanleg žvķ aš hvort tveggja snertir sama kęrleikann og sömu sjįlfsafneitunina; sömu barnslegu og kęrleiksrķku hlżšnina viš elskandi fyrirętlun Föšurins; sömu umbreytandi eininguna ķ Heilögum Anda sem gerir okkur stöšugt lķkari Kristi Jesś; sama kęrleikann til allra manna, kęrleikann sem Jesśs elskar okkur meš. "Faširinn veitir yšur sérhvaš žaš sem žér bišjiš hann um ķ mķnu nafni. Žetta bżš ég yšur, aš žér elskiš hver annan." [41] Sį "bišur įn aflįts" sem sameinar bęnina verkum sķnum og góšum verkum bęninni. Enga ašra leiš getum viš tališ aš uppfylli meginregluna um aš bišja įn aflįts. [42]

« 3. GREIN - BĘNIN Į STUND JESŚ

2746. Žegar "stund hans" rann upp baš Jesśs til Föšurins. [43] Bęn hans, sś lengsta sem gušspjalliš kemur į framfęri, nęr yfir alla rįšdeild sköpunarinnar og hjįlpręšisins sem og dauša hans og upprisu. Bęnin į stund Jesś veršur ętķš hans į sama hįtt og pįskar hans, sem voru ķ "eitt skipti fyrir öll", eru alla tķš nęrverandi ķ helgisišum kirkju hans.

2747. Ķ kristinni erfšavenju er žessi bęn réttilega kölluš "ęšstaprestsbęn" Jesś. Hśn er bęn ęšstaprests okkar, óašskilin frį fórn hans, frį hvarfi hans (pįskum) yfir til Föšurins, en honum er hann "helgašur" aš öllu leyti. [44]

2748. Ķ žessari pįska- og fórnarbęn safnast allt saman ķ Kristi: [45] Guš og heimurinn; Oršiš og holdiš; eilķft lķf og tķminn; kęrleikurinn sem gefur sig til žjónustu og syndin sem svķkur hann; lęrisveinarnir sem eru nęrstaddir og žeir sem munu trśa į hann meš oršum sķnum; aušmżkt og dżrš. Hśn er bęn einingar.

2749. Jesśs fullnaši algerlega verk Föšurins og bęn hans, lķkt og fórn hans, nęr til loka tķmanna. Bęnin į stund Jesś fyllir endi daganna og fęrir žį til fullkomnunar sinnar. Jesśs, Sonurinn sem Faširinn hefur gefiš alla hluti, hefur aš öllu leyti gefiš sjįlfan sig aftur Föšurnum en tjįir sig samt af fullu frelsi [46] ķ krafti mįttarins sem Faširinn hefur gefiš honum yfir öllu holdi. Sonurinn, sem gerši sig aš žjóni, er Drottinn, Pantokrator. Ęšstiprestur okkar sem bišur fyrir okkur er einnig sį sem bišur ķ okkur og sį Guš sem heyrir bęnir okkar.

2750. Meš žvķ aš ganga inn til hins heilaga nafns Drottins Jesś, getum viš meštekiš hiš innra bęnina sem hann kennir okkur: "Fašir vor!" Ęšstaprestsbęn hans uppfyllir hiš innra hinar merku bęnir Faširvorsins: Umhyggju fyrir nafni Föšurins [47] įkefš eftir rķki hans (dżrš); [48] fullnustu į vilja Föšurins, į fyrirętlun hans um hjįlpręšiš; [48] og frelsun frį hinu illa. [50]

2751. Aš lokum er žaš ķ žessari bęn sem Jesśs opinberar okkur og gefur okkur "žekkinguna," sem ekki veršur sundurskilin, į Föšurnum og Syninum [51] sem er sjįlf leyndardómur bęnalķfsins.

Ķ STUTTU MĮLI

2752. Bęnin gerir rįš fyrir įtaki, fyrir barįttu gegn okkur sjįlfum og vélum freistarans. Barįtta bęnarinnar veršur ekki ašskilin hinni "andlegu barįttu" sem er naušsynleg til aš starfa vanabundiš samkvęmt Anda Krists: Viš bišjum er viš lifum žvķ viš lifum er viš bišjum.

2753. Ķ barįttu bęnarinnar veršum viš aš glķma viš rangan skilning į bęninni, żmsar andlegar stefnur og eigin reynslu af žvķ aš bķša ósigur. Viš eigum aš sżna aušmżkt, traust og žolgęši žegar viš mętum žessum freistingum sem draga ķ efa notagildi eša jafnvel möguleikann į bęn.

2754. Mestu erfišleikarnir ķ bęnalķfinu eru hugarreik og žurrleiki. Śrręšin felast ķ trś, sinnaskiptum og įrvekni hjartans.

2755. Tvęr algengar freistingar ógna bęninni: vantrś og andleg leti (acedia) eins konar gešlęgš sem stafar af slökum meinlętalifnaši og veldur depurš.

2756. Žaš reynir į barnslegt traust okkar žegar viš teljum okkur ekki bęnheyrš. Gušspjalliš bżšur okkur aš spyrja okkur sjįlf hvort bęn okkar sé ķ samręmi viš óskir Andans.

2757. "Bišjiš įn aflįts" (1Ž 5:17). Žaš er įvallt mögulegt aš bišja. Žaš er jafnvel brżn naušsyn. Bęnin og kristilegt lķf verša ekki sundurskilin.

2758. Bęnin į stund Jesś, sem réttilega er kölluš "ęšstaprestsbęn" (sbr. Jh 17), nęr yfir alla rįšdeild sköpunarinnar og hjįlpręšisins. Hśn uppfyllir hinar merku bęnir Faširvorsins.

Nęsti kafli


Óopinber śtgįfa © Reynir K. Gušmundsson žżddi


  1. Hl. Gregorķus frį Nazianzus, Orat. theo., 27, 1, 4: PG 36, 16.
  2. Hl. Jóhannes Krżsostomus, Ecloga de oratione 2: PG 63, 585.
  3. Sbr. Mt 11:25-26; Mk 14:36.
  4. Hl. Teresa af Jesś, Leiš fullkomnunar 26, 9 ķ The Collected Works of St. Teresa of Avila, žżš. K. Kavanaugh, OCD, og O. Rodriguez, OCD (Washington DC: Institute of Carmelite Studies, 1980) II, 136.
  5. Sbr. Mk 4:4-7, 15-19.
  6. Hl. Teresa af Jesś, Bók lķfs hennar 8, 5 ķ The Collected Works of St. Teresa of Avila, žżš. K. Kavanaugh, OCD, og O. Rodriguez, OCD (Washington DC: Institute of Carmelite Studies, 1976) I, 67.
  7. Ll 1:7; sbr. 3:1-4.
  8. Sbr. Lk 7:36-50; 19:1-10.
  9. Sbr. Jer 31:33.
  10. Ef 3:16-17.
  11. Sbr. hl. Ignatķus frį Loyola, Andlegar ęfingar, 104.
  12. Sbr. hl. Ķsak frį Nķnķve, Tract. myst. 66.
  13. Hl. Jóhannes af krossinum, Heilręši og rįšleggingar, 53 ķ The Collected Works of St. John of the Cross, žżš. K. Kavanaugh, OCD, og O. Rodriguez, OCD (Washington DC: Institute of Carmelite Studies, 1979), 678.
  14. Sbr. Mt 26:40.
  15. Sbr. Mk 10:22.
  16. Sbr. Mt 6:21, 24.
  17. Sl 27:8.
  18. Jh 12:24.
  19. Sbr. Lk 8:6, 13.
  20. Jh 15:5.
  21. Mt 26:41.
  22. Sbr. Rm 5:3-5.
  23. Rm 8:26.
  24. Sbr. Mt 6:8.
  25. Sbr. Rm 8:27.
  26. Jk 4:3; sbr. umfjöllun ķ heild sinni: Jk 4:1-10; 1:5-8; 5:16.
  27. Jk 4:4.
  28. Jk 4:5.
  29. Evagrius Ponticus, De oratione 34: PG 79, 1173.
  30. Hl. Įgśstķnus, Ep. 130, 8, 17: PL 33, 500.
  31. Sbr. Rm 10:12-13; 8:26-39.
  32. Sbr. Heb 5:7; 7:25; 9:24.
  33. 1Ž 5:17; Ef 5:20.
  34. Ef 6:18.
  35. Evagrius Ponticus, Pract. 49: PG 40, 1245C.
  36. Sbr. Mt 28:20; Lk 8:24.
  37. Hl. Jóhannes Krżsostomus, Ecloga de oratione 2: PG 63, 585.
  38. Sbr. Gl 5:16-25.
  39. Hl. Jóhannes Krżsostomus, De Anna 4, 5: PG 54, 666.
  40. Hl. Alfonsus Liguori, Del gran mezzo della preghiera.
  41. Jh 15:16-17.
  42. Órķgenes, De orat. 12: PG 11, 452C.
  43. Sbr. Jh 17.
  44. Sbr. Jh 17:11, 13, 19.
  45. Sbr. Ef 1:10.
  46. Sbr. Jh 17:11, 13, 19, 24.
  47. Sbr. Jh 17:6, 11, 12, 26
  48. Sbr. Jh 17:1, 5, 10, 22, 23-26.
  49. Sbr. Jh 17:2, 4, 6, 9, 11, 12, 24.
  50. Sbr. Jh 17:15.
  51. Sbr. Jh 17:3, 6-10, 25.