Stella Maris

Maríukirkja

 

Trúfræðslurit Kaþólsku Kirkjunnar

 

 

FJÓRÐI HLUTI: KRISTIN BÆN

FYRSTI ÞÁTTUR - BÆNIN Í HINU KRISTILEGA LÍFI

ANNAR KAFLI: ARFLEIFÐ BÆNARINNAR

2650. Bænina má ekki binda við sjálfsprottna úthellingu innri hvata: Til að biðja verður maður að hafa vilja til að biðja. Ekki er heldur nóg að vita hvað Ritningin opinberar um bænina: Það verður einnig að læra að biðja. Í gegnum lifandi arfleifð (heilaga erfikenningu) hinnar "trúandi og biðjandi kirkju" [1] kennir Heilagur Andi börnum Guðs að biðja.

2651. Arfleifð kristinnar bænar er ein þeirra leiða þar sem trúarhefðin mótast og vex einkum fyrir hugleiðslu og aðgæslu trúaðra sem varðveita í hjarta sér atburði og orð úr ráðdeild hjálpræðisins og fyrir djúpstæðan skilning þeirra á þeim andlega raunveruleika sem þeir upplifa. [2]

« 1. GREIN - VIÐ UPPSPRETTULINDIR BÆNARINNAR

2652. Heilagur Andi er hið lifandi vatn "sem streymir fram til eilífs lífs" [3] í því hjarta sem biður. Hann kennir okkur að taka við því við uppsprettu þess: Kristi. Í kristnu líferni finnast ýmsar uppsprettulindir þar sem Kristur bíður eftir okkur til að gera okkur kleift að drekka af Heilögum Anda.

ORÐ GUÐS

2653. Kirkjan "hvetur kröftuglega og einkum alla þá sem eru kristinnar trúar… að afla sér þá "yfirburði að þekkja Krist Jesúm" með reglulegum lestri guðdómlegrar Ritningar .…En þeim ber einnig að minnast þess að bænin á ávallt að fylgja lestri Heilagrar Ritningar til að samtal eigi sér stað milli Guðs og manns. Því "við tölum við hann þegar við biðjum, við hlustum á hann þegar við lesum hans guðdómlegu orð."" [4]

2654. Með umorðun á Matteusi 7:7 lýsa hinir andlegu skrifarar í stuttu máli innræti hjartans sem nærist á orði Guðs í bæn: "Leitið með lestri og þér munuð finna með íhugun; knýið á með andlegri bæn og fyrir yður mun upp lokið verða með hugleiðslu." [5]

HELGISIÐIR KIRKJUNNAR

2655. Erindi Krists og Heilags Anda sem kunngerir, færir til nútíðar og miðlar leyndardómi hjálpræðisins í sakramentislegum helgisiðum kirkjunnar heldur áfram í því hjarta sem biður. Hinir andlegu skrifarar líktu stundum hjartanu við altari. Bænin drekkur helgisiðina í sig og gerir þá að sínum á meðan og einnig eftir að þeim er lokið. Jafnvel þegar bænin fer fram "í leynum," [6] er hún ávallt bæn kirkjunnar; hún er samfélag við Heilagan Anda. [7]

GUÐDÓMLEGU DYGGÐIRNAR

2656. Maður gengur til bænar á sama hátt og til helgisiðanna: gegnum hið þrönga hlið trúarinnar. Í gegnum táknin um nærveru hans er það ásjóna Drottins sem við leitum og þráum; það er Orð hans sem við viljum heyra og halda.

2657. Heilagur Andi, sem leiðbeinir okkur við að fara með helgisiðina í eftirvæntingu endurkomu Krists, kennir okkur að biðja í von. Bæn kirkjunnar og persónuleg bæn næra vonina í okkur og gera það með gagnstæðum hætti. Sálmarnir, með raunhæft og margbreytilegt mál sitt, kenna okkur einkum að setja vonina á Guð: "Ég hefi sett alla von mína á Drottin, og hann laut niður að mér og heyrði kvein mitt." [8] Eins og heilagur Páll bað: "Guð vonarinnar fylli yður öllum fögnuði og friði í trúnni, svo að þér séuð auðugir að voninni í krafti Heilags Anda." [9]

2658. "En vonin bregst oss ekki, því að kærleika Guðs er úthellt í hjörtum vorum fyrir Heilagan Anda, sem oss er gefinn." [10] Bænin, mótuð af helgisiðalífi, dregur allt inn í kærleikann sem við erum elskuð með í Kristi og það gerir okkur kleift að svara honum með því að elska eins og hann hefur elskað okkur. Kærleikurinn er uppspretta bænarinnar; hver sem bergir af honum nær hátindi bænarinnar. Þannig kemst sóknarpresturinn frá Ars að orði: Ég elska þig, ó Guð minn, og ég þrái það eitt að elska þig til síðustu stundar. Ég elska þig, minn óendanlegi indæli Guð, og fremur mundi ég deyja elskandi þig en að lifa án þess að elska þig. Ég elska þig, Drottinn, og sú eina náð sem ég bið um er að elska þig að eilífu .…Guð minn, geti tunga mín ekki sagt það öllum stundum að ég elski þig, vil ég að hjarta mitt endurtaki það svo lengi sem ég dreg andann. [11]

"Í DAG"

2659. Við lærum að biðja á vissum stundum þegar við hlýðum á Orð Drottins og eigum hlutdeild í páskaleyndardómi hans, en á öllum stundum í atburðum daglegs lífs býðst Andi hans okkur til að bænin megi streyma fram. Kennsla Jesú um að biðja til Föður okkar er af sama meiði og kennsla hans um forsjána: [12] Tíminn er í höndum Föðurins; það er nú, á líðandi stundu, að við eigum fund við hann, ekki í gær, ekki á morgun, heldur í dag: "Ó að þér í dag vilduð heyra raust hans! Herðið eigi hjörtu yðar." [13]

2660. Bænin í atburðum daglegs lífs og við öll tækifæri er einn af leyndardómum ríkisins opinberaður "smælingjum," þjónum Krists og hinum fátæku í sæluboðunum. Það er rétt og gott að biðja til að koma ríkis friðar og réttlætis megi hafa áhrif á gang sögunnar en það er jafn mikilvægt að almennar aðstæður daglegs lífs njóti fulltingi bænarinnar. Bænin í öllum sínum gerðum getur verið súrdeigið sem Drottinn líkir ríkinu við. [14]

Í STUTTU MÁLI

2661. Með lifandi arfleifð - erfikenningu - kennir Heilagur Andi í kirkjunni börnum Guðs að biðja.

2662. Orð Guðs, helgisiðir kirkjunnar og dyggðir trúar, vonar og kærleika eru uppspretta bænarinnar.

« 2. GREIN - LEIÐ BÆNARINNAR

2663. Í samræmi við sín sögulegu, félagslegu og menningarlegu tengsl leggur hver einstök kirkja til við sína trúuðu tungumál trúarinnar og gerir það innan marka hinnar lifandi arfleifðar bænarinnar: orð, sönglög, hreyfingar og helgimyndir. Kennsluvald kirkjunnar [15] hefur það hlutverk með höndum að greina hvort þessar bænaleiðir séu í samræmi við arfleifð hinnar postullegu trúar; það er í verkahring sálnahirða og trúarkennara að útskýra merkingu þeirra, ávallt í tengslum við Jesúm Krist.

BÆN TIL FÖÐURINS

2664. Kristinni bæn er ekki önnur leið fær en Kristur. Hvort sem bæn okkar er sögð í samfélagi við aðra eða persónulega, upphátt eða í hljóði, nær hún einungis til Föðurins ef við biðjum "í Jesú nafni." Þannig er heilagt manneðli Jesú vegurinn sem Heilagur Andi leiðir okkur eftir til að kenna okkur að biðja til Guðs Föður vors.

BÆN TIL JESÚ

2665. Bæn kirkjunnar, sem nærist af Orði Guðs og við það að fara með helgisiðina, kennir okkur að biðja til Drottins Jesú. Enda þótt bæn hennar beinist fyrst og fremst til Föðurins geymir hún í allri arfleifð helgisiðanna ýmsar bænir sem beint er til Krists. Vissir sálmar, með hliðsjón af notkun þeirra í bænahaldi kirkjunnar, og Nýja testamentið leggja okkur í munn og greypa í hjarta okkar ýmis bænaáköll til Krists: Sonur Guðs, Orð Guðs, Drottinn, Frelsari, Lamb Guðs, Konungur, Elskaði Sonur, Jómfrúarsonur, Góði hirðirinn, Líf vort, Ljós vort, Von vor, Upprisa vor, Mannanna vinur.…

2666. En eina nafnið sem geymir allt er nafnið sem Sonur Guðs fékk við holdtekju sína: JESÚS. Nafn Guðs mega mannlegar varir ekki nefna, en með því að gera mannlegt eðli okkar að sínu lætur Orð Guðs það til okkar ganga og við getum ákallað það: "Jesús," "YHWH frelsar." [16] Nafnið "Jesús" inniheldur allt: Guð og mann og alla fyrirætlun sköpunarinnar og hjálpræðisins. Að segja í bæn "Jesús" er að ákalla hann, kalla á hann hið innra með okkur. Nafn hans er einasta nafnið sem geymir í sér þá nærveru sem það táknar. Jesús er hinn upprisni og hver sá sem ákallar nafn hans tekur á móti Syni Guðs sem elskaði hann og lagði sjálfan sig í sölurnar fyrir hann. [17]

2667. Þetta einfalda ákall trúarinnar þróaðist með ýmsum hætti í bænahefð Austurs og Vesturs. Venjulegasta forskriftin, arfleifð andlegu skrifaranna frá Sínaí, Sýrlandi og Aþosfjalli, er ákallið: "Drottinn Jesús Kristur, Sonur Guðs, miskunna oss syndugum." Þar sameinast hinn Kristsfræðilegi sálmur úr Filippibréfinu 2:6-11 hrópi tollheimtumannsins og blinda mannsins sem báðu um að fá að sjá ljósið. [18] Með þessari bæn opnast fyrir hjartanu hversu aumur maðurinn er og miskunnsemi frelsarans.

2668. Ákall hins heilaga nafns Jesú er einfaldasta leiðin til að vera stöðugt í bæn. Þegar það er sífellt endurtekið af árvökulu og auðmjúku hjarta týnist bænin ekki í fánýtri mælgi, [19] heldur geymir hún orðið og ber "ávöxt með stöðuglyndi." [20] Þessi bæn er möguleg "á öllum tímum" vegna þess að hún er ekki eitt umhugsunarefni af mörgum heldur eina umhugsunarefnið: að elska Guð sem fjörgar og ummyndar hverja athöfn í Kristi Jesú.

2669. Bæn kirkjunnar heiðrar og dýrkar hjarta Jesú með sama hætti og hún ákallar hans háheilaga nafn. Hún tilbiður Orðið sem gerðist hold og hjarta Hans sem vegna kærleika síns til mannanna leyfði að það yrði níst syndum okkar. Kristinni bæn er annt um að feta í fótspor frelsarans og fylgja krossferlinum. Hinar ýmsu stöður frá aðsetri landshöfðingjans til Golgata og til grafarinnar marka leið Jesú, sem með sínum helga krossi hefur endurleyst heiminn.

"KOM ÞÚ, HELGUR ANDI"

2670. "Enginn getur sagt: "Jesús er Drottinn!" nema af Heilögum Anda." [21] Hvenær sem við byrjum að biðja til Jesú er það Heilagur Andi sem leiðir okkur bænaveginn með undangenginni náð sinni. Úr því að Andinn kennir okkur að biðja með því að minna okkur á Krist, hvers vegna ættum við ekki einnig að biðja til hans? Þetta er ástæða þess að kirkjan býður okkur að leita til Heilags Anda hvern dag, sérstaklega við upphaf og lok hverrar mikilvægrar athafnar. Ef ekki ber að tilbiðja Andann hvernig getur hann mig guðdómlegan gert við skírnina? Og ef hann á að tilbiðja, ætti hann ekki að vera viðfang sérstakrar dýrkunar? [22]

2671. Hin hefðbundna leið við að ákalla Heilagan Anda er að biðja Föðurinn, fyrir Krist Drottin okkar, að hann gefi okkur Andann, huggarann. [23] Jesús leggur áherslu á að þessi bæn sé gerð í hans nafni og hann gerir það nákvæmlega á þeirri stundu þegar hann lofar að gefa Anda sannleikans. [24] En einfaldasta og eindregnasta bænin er jafnframt hefðbundin: "Kom þú, Helgur Andi," og allar hefðir helgisiðanna hafa þróað hana í andstefjum og sálmum. Kom þú, Helgur Andi, og fyll hjörtu þinna trúuðu, og tendra í þeim eld kærleika þíns. [25] Himneski konungur, Andi huggunar, Andi sannleikans, þú sem ert nærverandi alls staðar og fyllir allt, auður alls hins góða og uppspretta alls lífs, kom þú og tak bólfestu í oss, hreinsa oss og frelsa, þú sem ert algóður. [26]

2672. Heilagur Andi, sem með smurningu sinni gagntekur alla okkar tilvist, er hinn innri lærimeistari kristinnar bænar. Hann er hagleikssmiður hinnar lifandi bænahefðar. Vissulega eru leiðirnar til bæna jafnmargar mönnunum sem biðja en sami Andinn starfar í öllum og með öllum. Það er í samfélagi Heilags Anda sem kristin bæn er beðin í kirkjunni.

Í SAMFÉLAGI VIÐ HINA HEILÖGU MÓÐUR GUÐS

2673. Í bæninni sameinar Heilagur Andi okkur persónu hins eina Sonar í dýrlega gerðu manneðli hans, en það er í gegnum hana og í henni að sonarbæn okkar sameinar okkur í kirkjunni móður Jesú. [27]

2674. María gaf samþykki sitt í trú við boðunina og viðhélt því af festu við fætur krossins. Æ síðan er hún móðir bræðra og systra sonar hennar "sem enn eru á vegferð á jörðunni umkringd hættum og erfiðleikum." [28] Jesús, meðalgangarinn eini, er bænavegurinn okkar; María, móðir hans og móðir okkar, leiðir hann fullkomlega í ljós: Hún er "vegvísirinn" (hodegætria), hún er sjálf "táknið" um veginn samkvæmt hefðbundnum helgimyndum úr vestri og austri.

2675. Vegna einstaks samstarfs Maríu við verk Heilags Anda hófu kirkjurnar að þróa bæn sína til heilagrar Guðsmóður og var miðpunktur hennar persóna Krists eins og hann birtist í leyndardómum sínum. Í ótalmörgum sálmum og andstefjum þar sem þessi bæn er sögð eru það tveir kaflar sem venjulega skiptast á: Hinn fyrri "miklar" Drottinn fyrir þá "miklu hluti" sem hann gerði við sína smáu ambátt og, fyrir hennar atbeina, alla menn; [29] hinn síðari felur móður Jesú í hendur bænir og lofgjörðir barna Guðs vegna þess að hún þekkir nú manneðlið sem Sonur Guðs festi sér í henni.

2676. Þessir tvöföldu bænakaflar til Maríu eru látnir í ljós á óyggjandi hátt í Ave Maria: Heil sért þú, María [eða Fagna þú, María]: Þessi bæn hefst með kveðju Gabríels engils. Guð sjálfur, fyrir milligöngu engils síns, heilsar Maríu. Bæn okkar hefur það áræði að endurtaka kveðjuna til Maríu, kveðju Guðs, af þeirri virðingu er hann sýndi smæð sinnar auðmjúku ambáttar og fagna yfir þeirri gleði sem hann finnur í henni. [30] Full náðar, Drottinn er með þér: Þessi tvær setningar úr kveðju engilsins varpa ljósi hvor á aðra. María er full náðar vegna þess að Drottinn er með henni. Náðin sem hún fyllist er nærvera hans sem er uppspretta allrar náðar. "Fagna þú… dóttirin Jerúsalem… Drottinn, Guð þinn, er hjá þér." [31] María, sem Drottinn sjálfur hefur tekið sér bólfestu í, er persónugerð dótturinnar Síon, sáttmálsörkin, staðurinn þar sem dýrð Drottins býr. Hún er "tjaldbúð Guðs meðal mannanna." [32] Full náðar er María að öllu leyti hans sem tekur sér bólfestu í henni og sem hún gefur heiminum. Blessuð ert þú meðal kvenna og blessaður er ávöxtur lífs þíns, Jesús. Eftir kveðju engilsins gerum við kveðju Elísabetar að okkar. "Fyllt Heilögum Anda" er Elísabet fyrst í langri röð kynslóða sem sagt hafa Maríu "sæla." [33] "Sæl er hún sem trúði… ." [34] María er "blessuð meðal kvenna" vegna þess að hún trúði að orð Drottins rættust. Fyrir trú sína varð Abraham blessun fyrir allar ættkvíslir jarðarinnar. [35] Fyrir trú sína varð María móðir allra trúaðra og fyrir hennar atbeina taka allar ættkvíslir jarðarinnar við honum sem er Guðs eigin blessun: Jesú "ávöxtur lífs þíns."

2677. Heilaga María, Guðs móðir. Ásamt Elísabetu undrumst við: "Hvaðan kemur mér þetta, að móðir Drottins míns kemur til mín?" [36] Vegna þess að María gefur okkur Jesúm, son sinn, er hún móðir Guðs og móðir okkar; við getum falið henni allar okkar áhyggjur og bónir: Hún biður fyrir okkur eins og hún bað fyrir sjálfri sér: "Verði mér eftir orði þínu." [37] Með því að treysta henni fyrir bænum okkar göngum við með henni vilja Guðs á hönd: "Verði þinn vilji." Bið þú fyrir oss syndugum mönnum, nú og á dauðastundu vorri. Með því að fá Maríu til að biðja fyrir okkur viðurkennum við að við séum volaðir syndarar og við snúum okkur til "móður miskunnseminnar," hinnar alheilögu. Við gefum okkur henni á hönd nú, í dag, á degi lífs okkar. Og traust okkar nær lengra því nú þegar setjum við "dauðastundu vora" að öllu leyti í hennar hendur. Megi hún vera þar til staðar líkt og hún gerði þegar sonur hennar dó á krossinum. Megi hún taka á móti okkur sem móðir okkar á þeirri stundu er við höldum á brott [38] og leiða okkur til sonar síns, Jesú, í paradís.

2678. Rósakransbænin þróaðist með guðrækni miðalda á Vesturlöndum og hjá alþýðunni kom hún í stað tíðabænanna. Í Austurlöndum stendur litanían sem nefnist Akathistos og Paraclesis nærri kórbæninni í býsönsku kirkjunum en í armensku, koptísku og sýrlensku trúarhefðinni er fremur kostið að fara með alþýðlega sálma eða söngva sem tileinkaðir eru Guðsmóður. En Ave Maria, theotokia, sálmar heilags Efraíms eða heilags Gregoríusar frá Nareks, geyma bænahefð sem í grundvallaratriðum er hin sama.

2679. María er hinn fullkomni Orans (biðjandi), ímynd kirkjunnar. Þegar við biðjum til hennar fylgjum við með henni fast eftir fyrirætlun Föðurins sem sendi Son sinn til að frelsa alla menn. Líkt og hinn elskaði lærisveinn fögnum við móður Jesú inn á heimili okkar [39] því hún hefur gerst móðir allra lifenda. Við getum beðið með henni og til hennar. Bæn kirkjunnar er haldið við með bæn Maríu. Hún sameinast hennar bæn í von. [40]

Í STUTTU MÁLI

2680. Bæninni er fyrst og fremst beint til Föðurins; henni má einnig beina til Jesú sérstaklega með því að ákalla hans heilaga nafn: "Drottinn Jesús Kristur, Sonur Guðs, miskunna oss syndugum."

2681. "Enginn getur sagt: "Jesús er Drottinn!" nema af Heilögum Anda" (1Kor 12:3). Kirkjan býður okkur að ákalla Heilagan Anda sem innri lærimeistara kristinnar bænar.

2682. Kirkjan biður gjarnan í samfélagi við Maríu mey vegna einstaks samstarfs hennar við athafnir Heilags Anda. Hún vegsamar með henni hina miklu hluti sem Drottinn hefur gert fyrir hana og felur henni bænir okkar og lofgjörðir.

« 3. GREIN - VEGVÍSAR BÆNARINNAR

SKÝ AF VOTTUM

2683. Vottarnir sem hafa farið á undan okkur inn í ríkið, [41] sérstaklega þeir sem kirkjan viðurkennir sem dýrlinga, eiga hlut í hinni lifandi arfleifð bænarinnar með því fordæmi sem þeir gáfu með lífi sínu, með þeim skrifum sem liggja eftir þá og með bænum sínum í dag. Þeir hugleiða Guð, lofsyngja hann og annast stöðugt þá sem þeir láta eftir sig á jörðu. Þegar þeir gengu inn til fagnaðar herra síns voru þeir settir "yfir mikið." [42] Árnaður þeirra er mesta þjónusta þeirra við fyrirætlun Guðs. Við getum og við eigum að leita árnaðar þeirra fyrir okkur og fyrir allan heiminn.

2684. Í samfélagi heilagra hefur andlegt líf þróast á ýmsa vegu allt í gegnum sögu kirknanna. Persónuleg náðargáfa sumra votta sem vitna um kærleika Guðs til mannanna hefur gengið að erfðum líkt og "andi" Elía sem fór í Elísa og í Jóhannes skírara til að lærisveinar þeirra gætu fengið hlut í þessum sama anda. [43] Sérstakt andlegt líf getur einnig myndast við það að straumar í helgisiðum og guðfræði renna saman og er það til vitnis um sameiningu trúar við tiltekið mannlegt umhverfi og sögu þess. Hinir ýmsu skólar kristilegs andlegs lífs eiga hlut í hinni lifandi bænahefð og eru þeir nauðsynlegir vegvísar fyrir hina trúuðu. Í sinni fjölbreyttu auðlegð eru þeir ljósbrot hins eina tæra ljóss Heilags Anda. Andinn er vissulega bústaður hinna heilögu og hinir heilögu eru Andanum staður þar sem hann dvelur eins og á sínu eigin heimili því þeir bjóða sjálfa sig sem bústað Guðs og kallast musteri hans. [44]

ÞJÓNAR BÆNARINNAR

2685. Fyrsta bænauppfræðslan er hjá hinni kristnu fjölskyldu. Byggð á sakramenti hjónabandsins er fjölskyldan "heimiliskirkja" þar sem börn Guðs læra að biðja "sem kirkjan" og að sýna þolgæði í bæninni. Sérstaklega hjá ungbörnum er dagleg fjölskyldubæn fyrsti vitnisburðurinn um lifandi minni kirkjunnar sem Heilagur Andi vekur upp af þolinmæði.

2686. Vígðir þjónar eru auk þess ábyrgir fyrir því að bræður þeirra og systur í Kristi mótist í bæninni. Þjónustumenn góða hirðisins eru vígðir til að leiða þjóð Guðs að hinu lifandi vatni bænarinnar: Orði Guðs, helgisiðunum, guðdómlegu lífi (lífi trúar, vonar og kærleika) og "í dag" Guðs við raunhæfar aðstæður. [45]

2687. Margt reglufólk hefur helgað allt líf sitt bæninni. Allt frá dögum eyðumerkurfeðranna hafa einsetumenn, munkar og nunnur varið tíma sínum í að lofsyngja Guð og leita árnaðar fyrir þjóð hans. Helguðu lífi er ekki hægt að halda við eða breiða út án bænar; hún er ein af hinum lifandi uppsprettum hugleiðslu og andlegs lífs í kirkjunni.

2688. Trúfræðsla barna, ungs fólks og fullorðinna hefur það að markmiði að kenna þeim að íhuga Orð Guðs í persónulegri bæn, iðka það í helgisiðabæn og geyma það öllum stundum hið innra með sér til að það megi bera ávöxt í nýju lífi. Trúfræðslan er einnig réttur tími til leggja mat á og fræðast um almenna guðrækni. [46] Að læra grundvallarbænir utanbókar er bænalífinu alger nauðsyn en það er mikilvægt að aðstoða nemendur við að skilja og njóta merkingar þeirra.

2689. Bænahópar, eða "bænaskólar," eru í dag eitt af táknunum og ein af uppsprettum endurnýjunar á bæninni í kirkjunni. Það er að því tilskyldu að þeir bergi úr sannri lind kristinnar bænar. Umhyggja fyrir safnaðarsamfélagi er í kirkjunni tákn um sanna bæn.

2690. Heilagur Andi gefur sumum hinna trúuðu gjafir speki, trúar og innsæis sakir þeirra hagsmuna sem bænin er öllum (andleg leiðbeining). Þeir karlar og konur sem slíkt er gefið eru sannir þjónar hinnar lifandi bænahefðar. Samkvæmt heilögum Jóhannesi af krossinum á sá sem vill vaxa til fullkomleika að "gæta að í hverjar hendur hann felur sig því að það sem meistarinn er verður lærisveinninn og það sem faðirinn er verður sonurinn." Og áfram: "Auk þess að vera lærður og orðvar á leiðbeinandi að hafa reynslu.… Ef andlegur leiðbeinandi hefur enga reynslu af andlegu lífi verður honum ómögulegt að leiða sálir til þess lífs enda þótt Guð kalli þær til þess og mun hann ekki einu sinni skilja þær." [47]

HENTUGIR BÆNASTAÐIR

2691. Kirkjan, hús Guðs, er tilhlýðilegur staður til helgisiðabæna safnaðarins. Hún er einnig umfram allt staður þar sem raunveruleg nærvera Krists í hinu blessaða sakramenti er tilbeðin. Virðing fyrir sannri bæn ræður vali á hentugum stöðum. - Fyrir persónulega bæn getur þetta verið "bænakrókur" sem geymir Heilaga Ritningu og íkona og þar sem hægt er að vera "í leynum" frammi fyrir Föðurnum. [48] Í kristinni fjölskyldu hlúir lítið bænhús sem þetta að sameiginlegri bæn.
- Á stöðum sem hafa klaustur er það köllun klausturreglnanna að auka þátttöku hinna trúuðu í tíðabænum og bjóða upp á nauðsynlega einveru til að hægt sé að ástunda persónulega bæn af enn meiri innileika. [49]
- Pílagrímsferðir kalla fram jarðneska vegferð okkar til himna og eru samkvæmt venju mjög sérstakar stundir við endurnýjun á bænalífinu. Hjá pílagrímum sem sækjast eftir lifandi vatni eru helgidómar sérstakir staðir til að upplifa hvernig það er að biðja "sem kirkja" á ólíkan hátt.

Í STUTTU MÁLI

2692. Bæn hinnar stríðandi kirkju tengist bænum dýrlinganna og biður hún um árnaðarbænir þeirra.

2693. Hinir mismunandi skólar kristilegs andlegs lífs eiga hlut í hinni lifandi bænahefð og eru hinu andlega lífi dýrmætir vegvísar.

2694. Hin kristna fjölskylda er fyrsti staðurinn þar sem uppfræðsla í bæninni á sér stað.

2695. Vígðir þjónar, helgað líf, trúfræðsla, bænahópar og "andleg leiðbeining" tryggja að aðstoð er að finna í kirkjunni við að ástunda bænalíf.

2696. Staðirnir sem henta best til bænaiðkunar eru bænhús fyrir sjálfan sig eða alla fjölskylduna, klaustur, pílagrímastaðir og umfram allt kirkjan sem er rétti staðurinn fyrir helgisiðabæn safnaðarins og umfram allt staður til að tilbiðja evkaristíuna.

Næsti kafli

Óopinber útgáfa © Reynir K. Guðmundsson þýddi

  1. DV 8.
  2. Sbr. DV 8.
  3. Jh 4:14.
  4. DV 25; sbr. Fl 3:8; hl. Ambrósíus, De officiis ministrorum 1, 20, 88: PL 16, 50.
  5. Guigo hinn karþúski, Scala Paradisi: PL 40, 998.
  6. Sbr. Mt 6:6.
  7. GILH 9.
  8. Sl 40:2.
  9. Rm 15:13.
  10. Rm 5:5.
  11. Hl. Jóhannes Vianney, Bæn.
  12. Sbr. Mt 6:11, 34.
  13. Sl 95:7-8.
  14. Sbr. Lk 13:20-21.
  15. Sbr. DV 10.
  16. Sbr. 2M 3:14; 33:19-23; Mt 1:21.
  17. Rm 10:13; P 2:21; 3:15-16; Gl 2:20.
  18. Sbr. Mk 10:46-52; Lk 18:13.
  19. Sbr. Mt 6:7.
  20. Sbr. Lk 8:15.
  21. 1Kor 12:3.
  22. Hl. Gregoríus frá Nazianzus, Oratio, 31, 28: PG 36, 165.
  23. Sbr. Lk 11:13.
  24. Sbr. Jh 14:17; 15:26; 16:13.
  25. Rómversk-kaþólsk messubók, sekvensía hvítasunnunnar.
  26. Býsanskir helgisiðir, aftansöngur hvítasunnunnar, Troparion.
  27. Sbr. P 1:14.
  28. LG 62.
  29. Sbr. Lk 1:46-55.
  30. Sbr. Lk 1:48; Sf 3:17b
  31. Sf 3:14, 17a.
  32. Opb 21:3.
  33. Lk 1:41, 48.
  34. Lk 1:45.
  35. Sbr. 1M 12:3.
  36. Lk 1:43.
  37. Lk 1:38.
  38. Sbr. Jh 19:27.
  39. Sbr. Jh 19:27.
  40. Sbr. LG 68-69.
  41. Sbr. Heb 12:1.
  42. Sbr. Mt 25:21.
  43. Sbr. 2Kon 2:9; Lk 1:17; PC 2.
  44. Hl. Basilíus, De Spiritu Sancto, 26, 62: PG 32, 184.
  45. Sbr. PO 4-6.
  46. Sbr. CT 54.
  47. Hl. Jóhannes af krossinum, Hinn lifandi logi kærleikans, 3. og 30. erindi úr The Collected Works of St. John of the Cross, ritstj. K. Kavanaugh OCD og O. Rodriguez OCD (Washington DC: Institute of Carmelite Studies, 1979), 621.
  48. Sbr. Mt 6:6.
  49. Sbr. PC 7.