Stella Maris

Marķukirkja

Prédikun séra Denis. 18. maķ 2003

Ķ bošun sinni var žaš ekki ętlun postulanna aš gefa ašeins til kynna, aš žeir hefšu nįš sér eftir įfalliš viš krossfestingu Jesś. Eša aš žeir hefšu sigrast į vonbrigšum sķnum og doša, og aš žeir hefšu komist aš žeirri jįkvęšu nišurstöšu, aš halda ętti “mįlefni Jesś" į lofti įfram.

Žaš er misskilningur į frįsögnum Nżja testamentisins af žvķ, er hinn upprisni birtist, ef fólk les žęr sem skįldaš myndmįl ķ trśfręšslunni, sem til žess sé ętlaš aš lżsa endurheimt postulanna į sjįlfsöryggi sķnu. Frįsagnirnar af upprisunni eru annaš og meira en dulbśnir helgisišažęttir. Žęr lżsa atvikum, sem liggja til grundvallar öllum kristnum helgisišum. Žęr bera vitni um atburš, sem ekki geršist ķ ķmyndun lęrisveinanna, heldur bar fyrir žį ķ raun og veru og sannfęrši žį, žrįtt fyrir efann.

Meš upprisu Jesś er framtķš Gušs og sköpunarverks hans hafin. Dregin er upp fjarvķddarmynd, sem beinir sjónum okkar langt inn ķ leyndardóminn um upprisu holdsins og endurkomu Jesś, um hinn nżja himin og hina nżju jörš. Upprisa Jesś Jesś spannar žvķ framtķšina, friš, gleši, hamingju og samfélag.

Gušspjöllin skżra frį žvķ, aš hinn upprisni Jesśs beri sįraför til minningar um krossfestinguna. Upprisan eyšir ekki ęgilegum harmleik krossins meš ljśfum endi. Pįskarnir linna ekki hneyksli krossins. Žvķ er žveröfugt variš, žvķ aš mótsagnakennd spennan milli kross og upprisu vex, žar til hśn veršur óbęrileg. Žaš er ašeins unnt aš skilja merkingu krossdauša og upprisu ķ sameiningu meš oršunum “fyrir oss" eša “fyrir syndir vorar.” Ašeins ķ sambandi viš upprisu Jesś er hęgt aš skilja žį žżšingu fyrir frelsun okkar, sem krossinn hefur “fyrir oss.” Upprisinn Jesś er voldugasti vitnisburšurinn um afskipti Gušs vegna mannkynsins. Hann er lķka sį žröskuldur, sem sagan stķgur yfir inn ķ eilķfšina.

Žaš liggur ķ augum uppi, aš frįsagnir Biblķunnar af birtingu hins upprisna eru mismunandi. Viškomandi textar hjį Lśkasi og Jóhannesi, sem voru ekki skrįšir fyrr en į sķšasta įratug postulaskeišsins, bera žess greinileg merki, aš įherslan er lögš į efnislegu hlišina upprisunnar. Ķ textum Nżja testamentisins um birtingu Jesś felast djśpstęšir tungumįlaöršugleikar, žvķ eiginlega er tungan of fįtęk, og hindrar beinlķnis, aš hęgt sé aš tjį sig į réttan hįtt. Mannleg tjįning og hugtök eru greinilega óhęf eša ónóg til žess aš “henda reišur į" žessum atburšum, sem eru bęši ķ tķma og eilķfš. Hvernig fęri fyrir okkur sjįlfum, ef Jesśs opinberaši sig į žennan hįtt, og viš ętlušum aš segja öllum frį žvķ?

Žaš er fyrst meš upprisunni, aš okkur veršur ljóst, hverja žżšingu krossinn hefur fyrir endurlausnina. Žess vegna mį réttilega segja, aš įn upprisu Jesś vęri engin kristin trś, ekkert kristiš samfélag, ekkert altarissakramenti. Meš upprisu Jesś frį daušum er sį atburšur, sem felur framtķšina ķ sér, bošašur og hafinn; reyndar er hann ekki “endir sögunnar”, heldur endir hins sögulega skeišs og upphaf eilķfrar dżršar. Kristin tilvera er įrangur žeirrar vonar, sem vex śr atburšinum sem nefnist: Upprisa Jesś Krists.