Prédikun séra Denis, Sunnudag 8. febrúar 2004
Vegna þess að syndin er almenn, eru þeir blindir sjálfum sér sem telja sig ekki þurfa á hjálpræði að halda."Syndin er nærverandi í sögu mannsins. Það yrði marklaust að virða hana að vettugi eða kalla þennan dimma veruleika öðrum nöfnum. Til að reyna að skilja hvað synd er, verður fyrst að átta sig á hinum djúpstæðu tengslum sem eru á milli mannsins og Guðs, því að einungis í þessu sambandi verður illska syndarinnar afhjúpuð fyrir það sem hún er - höfnun mannkynsins á Guði og andspyrna gegn honum" (Tkk386)
"Nema því aðeins að hafa þekkinguna sem opinberunin gefur um Guð, getum við ekki séð syndina í skýru ljósi og freistumst til að útskýra hana sem lítið annað en galla í þróuninni, sálfræðilegan veikleika, mistök, eða óumflýjanlega afleiðingu ófullnægjandi samfélagslegrar uppbyggingar o.s.frv. Einungis með því að þekkja fyrirætlun Guðs fyrir manninn getum við skilið að syndin er misnotkun á frelsinu sem Guð gefur sköpuðum persónum." (Tkk387)
Það myndi sjálfsagt koma okkur á óvart ef einhver stæði nú upp í þessu bænahúsi og segði: "Ég er syndari". En í raun og veru ætti þetta ekki að koma okkur á óvart því í sannleika sagt syndgum við öll. Þegar við biðjum saman í upphafi messunnar og segjum: "Ég játa fyrir almáttugum Guði", þá höfum við í raun og veru staðið upp til að segja: "Ég er syndari - bið fyrir mér."
Þetta er inntak lestra þessa sunnudags. Allir þrír lestrar dagsins gefa okkur dæmi um mann sem var sér mjög meðvitaður um villur sínar og syndsemi.
Við gerum okkur grein fyrir hversu syndsamleg við erum þegar við sjáum heilagleika Guðs bregða sannarlega fyrir. Okkur verður ljóst hvernig við erum þegar við sjáum mátt Guðs, kærleika hans og gæsku. Þetta er það sem við lærum af þeim Pétri og Jesaja þennan sunnudag.
Við upphaf hverrar messu, þá undirbúum við okkur undir það að tilbiðja Guð með því að rifja upp syndir okkar og biðja um fyrirgefningu. "Drottinn miskunna þú oss", er bón okkar um miskunn Guðs. Seinna í messunni, rétt áður en við meðtökum líkama Krists, þá segjum við eða syngjum: "Guðs lamb sem ber burt syndir heimsins, miskunna þú oss". Hér er komin önnur bón okkar um miskunn. Lestrar dagsins hjálpa okkur að skilja hvers vegna við biðjum um miskunn. Það er vegna þess að í messu erum við í nærveru Guðs almáttugs með einstökum hætti. Því verðum við að segja af dýpstu einlægni: "Drottinn, ég er þess ekki verður að meðtaka þig. Mæl þú aðeins eitt orð og þá mun sál mín heil verða."