Prédikun séra Denis, Sunnudag 14. nóvember 2004
Hvers konar hlutir vekja hrifningu hjá okkur? Hvað er það sem fær okkur til þess að líta aftur og aftur á suma hluti? Ef til vill lítum við tvisvar á dýran bíl, eða við dáumst að fínu og skrautlegu heimili? Kannski kemur það fyrir að við öfundum líkamlegt atgerfi einhvers?Svipað átti sér stað á dögum Jesú. Eitt sinn var fólk að dást að hinu fallega musteri í Jerúsalem með marmara - og gullskreytingum sínum. En Jesús sagði þeim að allt þetta yrði rifið niður. Í sögubókum má lesa að innan 40 ára urðu orð Jesú að veruleika. Árið 70 eftir Krist jöfnuðu rómverskir hermenn musterið við jörðu þegar þeir sigruðu Jerúsalemborg og drápu mörg þúsund íbúa hennar.
Við getum sagt að svipuð örlög bíði ýmissa hluta sem við höfum í kringum okkur. Fíni bíllinn, sem við dáumst að í dag, verður innan fárra ára ryðguð járnhrúga. Eftir nokkra áratugi þarf nýja húsið nýtt þak og málningu. Og maðurinn sem var einu sinni með íþróttamannslega útlitið verður skvapkenndur.
Margir hlutir í lífinu endast ekki lengi. Við njótum þeirra ef til vill í einhvern tíma. Þannig er háttað með frægðina. Hetja dagsins í dag gleymist fljótt. Kynslóðir koma og kynslóðir fara Við sem uppi erum í dag vitum lítið um þá hluti sem fyrri kynslóðir mátu mikils. Guðspjall dagsins minnir okkur á að einskorða sjónir okkar ekki við skammvinn markmið þessa jarðneska lífs. Við verðum að leita að hinum sönnu verðmætum sem eru eilíf.
Til er saga um ríkan mann sem fór fótgangandi í pílagrímsför til frægs
helgistaðar. Á leið sinni kom hann við í litlu klaustri þar sem mjög
heilagur munkur bjó. Ríki maðurinn og hinn heilagi munkur tóku tal saman.
Ríki maðurinn var undrandi að sjá engin húsgögn að frátöldum einföldum
borðum og stólum í klaustrinu.
"Bróðir," spurði ríki maðurinn, "hvar eru öll húsgögnin þín?"
"Ég gæti spurt þig sömu spurningar," svaraði munkurinn.
"Ég er ekki með nein húsgögn með mér af því að ég er á pílagrímsför," sagði
ríki maðurinn. "Ég er pílagrímur og á bara leið hér um."
"Munkurinn brosti og sagði: "Það er ég líka."
Öll erum við pílagrímar sem eigum leið hjá. Ákvörðunarstaður okkar er Himnaríki. Þess vegna verðum við að gæta okkar á því að ánetjast ekki um af hlutum sem ekki hafa varanlegt gildi. Hins vegar skyldum við gefa meiri gaum að hlutum sem hafa eilíft gildi, svo sem trú, von og kærleika til Guðs.
Tók nokkur eftir einhverju undarlegu í guðspjallinu? Fyrst segir Jesús: "Þetta er það sem þið verðið að búast við ef þið viljið fylgja mér; fólk mun handtaka ykkur, ofsækja, varpa ykkur í fangelsi, svíkja ykkur, hata og jafnvel drepa; og það vegna þess að þið fylgið mér!" Síðan segir Jesús að ekki eitt einasta hár á höfði ykkar muni glatast! Hér virðist vera um mótsögn að ræða. Sem fylgjendur Jesú munum við þjást. En þrátt fyrir það heitir hann okkur hér lokasigri, því að þolgæði okkar mun gefa okkur lífið. Guð varðveitir okkur. Þetta eru okkur huggunarrík skilaboð. Fyrri lesturinn veitir okkur einnig huggun þar sem okkur er sagt að sól réttlætisins með læknandi geisla sína muni skína á þá sem óttast nafn Guðs.
Við höfum eitthvað til að hlakka til. Við eigum það fyrirheiti. Þess vegna skulum við vera staðföst í því að gera allt sem hjálpar okkur að fylgja Jesú. Höldum því áfram og gefumst ekki upp!
( Í nóvembermánuði skulum við muna eftir að biðja fyrir hinum "heilögu sálum" í hreinsunareldinum.)