Prédikun séra Denis, Sunnudag 31. október 2004
Hin mikla miskunn Guðs
Lestrarnir í dag minna okkur á hina miklu miskunn Guðs. Guðspjallið greinir frá því er Sakkeus klifraði upp í tré til þess að geta séð Jesú. Þá sagði Jesús við hann: "Sakkeus, flýt þér ofan, í dag ber mér að vera í húsi þínu." Samt sem áður kvartaði mannfjöldinn yfir því að Jesús skyldi ganga inn í hús syndara. En þetta er einmitt ástæða þess að Jesús kom til jarðarinnar. Hann kom til þess að leita syndara. Og þetta er merking nafnsins "Jesús". "Jesús" merkir "Guð frelsar." Drottinn okkar hlaut þetta nafn af því að hann kom til þess að frelsa fólk hans frá syndum þess. Jesús flutti Sakkeusi miskunn Guðs og hún umbreytti hjarta hans. Við vitum að samkvæmt Biblíunni er miskunn Guðs óendanlega meiri en allar syndir heims. Við vitum líka að Jesús, sonur Guðs, lét lífið á krossi svo að við gætum öðlast sáluhjálp. Þannig getum við verið fullviss um að Guð muni sýna okkur mikla miskunn og sömuleiðis veita okkur margvíslega náð, að því tilskyldu að við séum einlæg gagnvart honum. Ef við lítum aftur til guðspjallsins, sjáum við að Sakkeus kom skjótt ofan úr trénu og tók fagnandi á móti Jesú. Þessi brennandi áhugi Sakkeusar fyrir Jesú snertir mig alltaf djúpt. Af hjartans einlægni bauð hann Drottin okkar velkominn.Í dag heldur Jesús áfram að leita að fólki sem vill bjóða hann velkominn. Ef til vill má segja að úr öllum þeim fjölda manns, sem verða á vegi Jesú, eigi hann erfiðast með að hjálpa þeim sem eru hálfvolgir eða áhugalitlir í aftstöðu sinni. Við getum með sanni sagt að Sakkeus var allt annað en hálfvolgur.
Afstöðu hins áhugalitla eða hálfvolga manns má lýsa þannig:
Við getum verið fullviss um að Guð muni, í miskunn sinni, leita að hinum hálfvolga manni, leggja rækt við hann og reyna að fylla hann hugmóði, en spurningin er og verður þessi: Vill hinn hálfvolgi maður að Guð hjálpi sér?
Kennari nokkur í framhaldsskóla einum sagði nemendum sínum í upphafi skólaársins að í lok hvers mánaðar yrðu þeir að skila skrifaðri ritgerð. Ef ritgerðinni yrði ekki skilað á réttum tíma, táknaði það núll í einkunn fyrir ritgerðina. Og þetta skyldu nemendurnir; engin ritgerð þýddi núll í einkunn.
Í lok fyrsta mánaðarins vantaði fimm ritgerðir og nemendurnir báðu
kennarann um meiri tíma, sem þeir og fengu. "Látið þetta ekki gerast
aftur", sagði kennarinn.
Í lok annars mánaðarins höfðu tíu ritgerðir ekki skilað sér og aftur báðu
nemendurnir kennarann um meiri tíma, sem hann veitti þeim. "Látið þetta
ekki gerast aftur", sagði kennarinn.
Í lok þriðja mánaðarins hafði kennarinn ekki fengið fimmtán ritgerði og
nemendurnir sárbændu kennarann um meiri tíma.
"Adam, hvar er ritgerðin þín?" spurði kennarinn.
Adam svaraði: "Vertu rólegur, kennari, þú færð hana í næstu viku".
"Adam, þú færð núll í einkunn", sagði kennarinn. Adam varð mjög reiður.
"Eva, hvar er ritgerðin þín?"
Eva svaraði: "Engan æsing, kennari, þú færð hana í næstu viku."
"Eva. Þú færð núll í einkunn". Eva varð líka mjög reið.
"Þetta er ekki sanngjarnt", hrópaði Adam. "Þetta er óréttlátt!"
Þá brosti kennarinn og sagði: "Allt í lagi Adam, vilt þú réttlæti?"
"Já, ég krefst réttlætis," öskraði Adam.
Kennarinn sagði þá: "Gott og vel, ef ég man rétt varst þú líka of seinn að
skila þinni ritgerð í síðasta mánuði. Er það ekki rétt hjá mér?"
Hann svaraði játandi.
"Allt í lagi, ég mun líka breyta einkunn þinni frá síðasta mánuði í núll",
sagði kennarinn. "Eru einhverjir fleiri hér sem vilja réttlæti"?
Enginn annar vildi réttlæti.
Kæru vinir! Guð er miskunnsamur, en ekkert okkar á rétt á þeirri miskunn.
Hún er ávallt og með öllu ókeypis gjöf Guðs til okkar. Við skulum ekki
ganga að því sem vísu.
( Í nóvembermánuði skulum við muna eftir að biðja fyrir hinum "heilögu sálum" í hreinsunareldinum.)