Prédikun séra Denis, 5. desember 2004
Aðventan (eða jólafastan) er undirbúningstími jólahátíðarinnar. Með henni hefst kirkjuárið. Aðventan stendur yfir í fjóra sunnudaga. Orðið aðventa er komið úr latínu "adventus" og það þýðir, "koman," "nálgast" eða "aðkoma."Jesús er að koma. Það er hans fyrsta koma sem við minnumst um hver jól. En það sem við erum í raun að undirbúa, er hans endurkoma, sem mun verða á síðasta degi.
Á aðventu er sumum hlutum breytt í kirkjunni. Til dæmis erum við með aðventukransinn. Hér um að ræða hring með grænu laufi sem umlýkur fjögur kerti. Kertin, verða kveikt, eitt fyrir hvern sunnudag í aðventu og minna okkur á að Jesús er sanna ljósið í þessum heimi.
Annar hlutur sem breyttur er, er hökull prestsins. Fjólublár er liturinn sem kirkjan notar á aðventu og er hann tákn iðrunnar og sorgar.
Umræðuefni ritningarlestranna og bænir í messunni, eru einnig breyttar. Í aðventu er eftirvæntingar að gæta í þeim.
Á sérhverri aðventu er okkur boðið að dýpka og styrkja samband okkar við Guð og náungann.
Við styrkjum sambandið við þá sem í kringum okkur eru með því að fyrirgefa þeim sem hafa sært okkur, með því að hafa aftur samband við þá sem við höfum ekki talað við lengi og með því að vera vingjarnleg við þá sem okkur líkar ekki. Það er ekki auðvelt að brjóta niður þessa múra, en kraftur Jesú, sem starfar í okkur, hjálpar okkur til þess. Aðventan býður okkur upp á þetta. Hvernig getum við boðið Jesúbarnið velkomið á jólunum, ef við höfum hafnað honum í því fólki sem við höfum útilokað frá lífi okkar?
Þetta tímabil, aðventan, er einnig tækifæri þar sem okkur býðst að styrkja samband okkar við Guð. Það gerum við með betra og markvissara bænalífi, ásamt iðrun synda okkar. Hvern einasta dag í lífinu verðum við fyrir freistingum sem leiða til syndar, ef við stöndum ekki gegn þeim. Ef við í raun og veru þráum að styrkja sambandið við Guð, verðum við í fullri alvöru að reyna að yfirstíga þessar freistingar.
Kallið til iðrunar er brýnt vegna þess að Jesús segir: "Öxin er þegar lögð að rótum trjánna, og hvert það tré, sem ber ekki góðan ávöxt, verður upp höggvið og í eld kastað". Hér er okkur í fullri alvöru boðið að búa okkur undir komu Jesú. Nauðsynlegur þáttur þessa undirbúnings er að skrifta, ef þess er nokkur kostur. En áður en við biðjum Guð fyrirgefningar verðum við að fyrirgefa þeim sem hafa sært okkur.
Jólakvöld, árið 1914, á fyrsta ári heimsstyrjaldarinnar fyrri, lagðist einkennileg kyrrð yfir vesturvígstöðvarnar. Hermennirnir í einni skotgröfinni voru að tala um það hvað þeir væru að gera ef þeir væru heima hjá fjölskyldum sínum um jólin. Eftir svolitla stund heyrðu þeir söng óma frá óvinaskotgröfunum. Allir hlustuðu. Þetta var jólasálmur! Þegar honum var lokið fóru þessir hermenn líka að syngja jólasálm. Seinna þegar hópur hermanna fór að syngja sálminn "Hljóða nótt", tóku andstæðingarnir undir og hundruðir radda sungu saman á tveimur tungumálum! "Einhver er að koma!" hrópaði hermaður. Og það reyndist rétt. Hermaður úr óvinahernum var að koma. Hann gekk mjög hægt, veifaði hvítum klút með annari hendinni en hélt á súkkulaðistykkjum í hinni. Hægt og rólega fóru menn að koma upp úr skotgröfunum og heilsa hver öðrum. Þeir deildu með sér súkkulaðinu og tóbaki. Þeir fóru að sýna myndir af ástvinum sínum heima. Þeir skipulögðu meira að segja fótboltaleik. Það sama gerðist á jóladag.
Þetta jólakvöld var það koma Jesú sem megnaði að færa þessum hermönnum frið og góðvild hver í annars garð. Gleði og vinskapur kom í stað haturs, að minnsta kosti í nokkrar klukkustundir. Hverjum þarf ég að fyrirgefa einmitt nú á þessum tíma?