Prédikun séra Denis, Sunnudag 17 október 2004
Biðjið stöðugt og þreytist eigiBænin er samband okkar við Guð og án hennar getur okkar andlega líf ekki vaxið og dafnað. Kristnum manni sem vanrækir bænina má líkja við trjágrein sem brotnað hefur af bolnum. Hún visnar fljótt.
Jesús sagði í Jóhannesarguðspjalli 15:4, "Eins og greinin getur ekki borið ávöxt af sjálfri sér, nema hún sé á vínviðnum, eins getið þér ekki heldur borið ávöxt, nema þér séuð í mér." Bænin festir okkur við Jesúm Krist.
Andlegur vöxtur okkar nærist á þeim. "Biðjið stöðugt og þreytist eigi," er boðskapur guðspjallsins í dag.
Fyrri lesturinn í dag minnir okkur á að við megum aldrei vanmeta gildi bænarinnar eða missa trúna á getu Guðs til að hjálpa, hversu erfitt sem ástandið kann að vera. Móse var staðfastur í bæninni og hlaut bænheyrslu.
Það er athyglisvert að sjá að Móse gat ekki haldið fast við bænina hjálparlaust. Þegar hann þreyttist, komu Aron og Hur og aðstoðuðu hann. Við þurfum einnig á aðstoð og hvatningu að halda í viðleitni okkar til að biðja.
Fyrir nokkrum árum ákvað maður að hann ætlaði ekki framar að fara í messu á sunnudögum. Sú ástæða, sem hann gaf var að hann gæti alveg eins beðist fyrir heima. (Satt að segja játaði hann seinna, að hann bæðist aldrei fyrir heima eftir að hann hætti að fara til messu.)
En nokkrum vikum seinna, kom sóknarprestur hans í heimsókn á heimili hans. Þeir sátu í setustofunni, þar sem brann eldur á arni. Þeir töluðu um ýmis mál en ekki um mikilvægi þess að fara í messu á sunnudögum. Eftir nokkra stund tók presturinn kolatöngina og tók brennandi kolamola út úr eldinum og setti hann til hliðar. Þessi kolamoli hætti fljótlega að brenna og fór að kulna. En hin kolin héldu áfram að brenna í ljósum logum. Presturinn sagði ekkert en það gerði maðurinn: "Ég ætla að koma til messu næsta sunnudag", sagði hann.
Við þurfum einnig á aðstoð og hvatningu að halda í viðleitni okkar til að biðja.
Kirkjan hefur allt frá upphafi verið trú fyrirmæli Jesú um að endurtaka athafnir hans og orð, við síðustu kvöldmáltíðina: "Gjörið þetta í mína minningu". Um kirkjuna í Jerúsalem er þetta skrifað:
Þeir ræktu trúlega uppfræðslu postulanna og samfélagið, brotning brauðsins og bænirnar.... Daglega komu þeir saman með einum huga í helgidóminum, þeir brutu brauð í heimahúsum, neyttu fæðu saman í fögnuði og einlægni hjartans.
Það var umfram allt "fyrsta dag vikunnar", sunnudag", dag upprisu Jesú, að kristnir menn komu saman "til að brjóta brauðið". Frá þeim tíma og til okkar daga hefur evkaristían stöðugt verið höfð um hönd og því höfum við hana í dag í sömu grunngerð alls staðar í kirkjunni. Hún er nú sem fyrr miðjan í lífi kirkjunnar."
Þegar á 2. öld finnum við vitnisburð heilags Jústínusar píslarvotts um höfuðatriði helgihalds messunar. Þau hafa haldist þau sömu til okkar daga í öllum hinum merku stofnum helgisiðanna. Heilagur Jústínus skrifaði í kringum árið 155 og útskýrði hvað kristnir menn gerðu: "Á þeim degi sem við köllum dag sólarinnar safnast allir saman á einum stað hvort heldur þeir búa í borg eða til sveita. ..."
Jesús er sá sem dáinn er. Og meira en það: Hann er upprisinn, hann er við hægri hönd Guðs og hann biður fyrir oss," og hann er nálægur kirkju sinni á margan hátt: Í orði sínu, í bæn kirkju sinnar, "hvar sem tveir eða þrír eru saman komnir í mínu nafni, þar er ég mitt á meðal þeirra", í hinum fátæku, sjúku og þeim sem í fangelsi eru, í sakramentunum sem hann er höfundur að, í messufórninni, og í persónu helgiþjónsins. En "einkum og sér í lagi er hann nærverandi... undir myndum evkaristíunnar.
Þann 16. október, eru 26 ár liðin frá því að Jóhannes Páll annar var kjörinn páfi Við erum því sérstaklega beðin að biðja fyrir honum í vikunni sem í hönd fer.