Prédikun séra Denis, Sunnudag 19. september 2004
Eitt sinn var kona sem kvartaði stöðugt yfir því að eiginmaður hennar sýndi bílnum sínum meiri elsku og blíðu en sér. Ég vona að svo sé ekki ástatt með nokkurn sem hér er í dag! En, ef til vill hefur Guð stundum svipaðar hugsanir um okkur, að við hugsum meira um hlutina en sig. Lestrarnir í dag hvetja okkur til þess að líta á hvernig við förum með það sem Guð hefur gefið okkur.Fólkið og hlutirnir er fengið okkur í hendur til þess að hjálpa okkur að komast til himna. Sem ráðsmenn gjafa Guðs, verðum við að nota þessa hluti af skynsemi, svo að líf okkar verði í samræmi við vilja hans.
Jesús sagði: "Hvað stoðar það manninn að eignast allan heiminn, en týna eða fyrirgjöra sjálfum sér?" (Lk 9:25)
Meir en sjö hundruð árum fyrir fæðingu Jesú, hvatti spámaðurinn Amos samtímamenn sína, til að líta á það sem Guð hafði gefið þeim og treyst fyrir.
Í síðari lestri dagsins, erum við minnt á að biðja fyrir öllum mönnum, einkum leiðtogum okkar. Þetta gerum með sérstökum hætti í fyrirbænahluta messunnar. Þar fyrir utan ættum við að biðja fyrir öllum mönnum í okkar daglegu persónulegu bænum. Það er leið til þess að sinna ráðsmennsku okkar.
Önnur leið til þess að inna trúmennsku okkar af hendi er að gera dagleg verk og störf okkar eins vel og kostur er. Í byrjun Biblíunnar, í fyrstu Mósebók, sjáum við að Guð fól manninum verk á hendur. Trúið því eða ekki, en starf og vinna hófst sem eitthvað ánægjulegt! Guð gaf Adam og Evu Edensgarðinn til þess að rækta og sjá um. Skoðið 1. Mósebók 2:15 "Drottinn Guð tók manninn og setti hann í aldingarðinn Eden til að yrkja hann og gæta hans."
Fyrir syndafallið var það að yrkja jörðina, starf sem Adam sinnti. En eftir syndafallið og sem afleiðing syndarinnar, varð starfið yfirbótarverk, og varð þannig ekki lengur ánægjulegt. Frá þessum tíma hefur það að yrkja jörðina verið gert með kvöl og þjáningu. Skoðið 1. Mósebók 3:17-18: " ... þá sé jörðin bölvuð þín vegna. Með erfiði skalt þú þig af henni næra alla þína lífdaga. Þyrna og þistla skal hún bera þér ..."
Þannig var vinnan hluti af upphaflegri áætlun Guðs með mannkynið en snérist seinna upp í yfirbótarverk vegna syndarinnar. Og þannig upplifum við vinnuna enn þann dag í dag. Margir fá fullnægingu í sínum daglegu störfum, þó vinnan sé um leið oft erfið.
Sem góðir ráðsmenn, reynum við að sinna störfum okkar eins vel og mögulegt er og látum það ekki koma okkur á óvart þó þau séu stundum erfið. Við vitum að kvöl og þjáning orsakast af erfðasyndinni og að svo miklu leyti sem ekki er hægt að forðast þjáninguna, tökum við við henni sem friðþægingu fyrir synd. Auðvitað eigum við ætíð að reyna að gera allt, sem í okkar valdi stendur til að ryðja þjáningunni úr vegi, en ef það dugir ekki til, þá föllumst við á að þjáningin (sem alltaf mun vera til) sé yfirbót.
Lokavers guðspjallsins minnir okkur á að við getum ekki þjónað tveimur herrum. Það merkir að það að þjóna Guði getur aldrei verið hlutastarf. Við fylgjum Guði ekki af einlægni ef við þjónum honum einungis á sunnudögum og þjónum síðan einhverjum öðrum aðra daga vikunnar. Jesús segir: "Safnið yður fjársjóðum á himni, þar sem hvorki eyðir mölur né ryð og þjófar brjótast ekki inn og stela. Því hvar sem fjársjóður þinn er, þar mun og hjarta þitt vera." (Mt 6:20-21)