Prédikun séra Denis, Sunnudag 23. nóvember 2003
Í dag er síðasti sunnudagur kirkjuársins - hátíð Krists konungs. Henni var komið á af Píusi páfa ellefta árið 1925. Þessi hátíð hafði aðeins verið haldin í fjögur ár þegar dómkirkjan okkar í Landakoti var vígð og nefnd "Dómkirkja Krists konungs". Fyrir mig persónulega var það skemmtileg tilviljun að kirkjan þar sem ég las mína fyrstu messu, eftir að ég var vígður prestur á Írlandi 1988, var líka nefnd Kristur konungur.Tilgangur þessarar hátíðar er að hjálpa okkur að skilja og tilbiðja konungdóm Krists. Hann er konungur veraldarinnar og alheimsins en mikilvægasta spurningin er: "Er hann konungur hjartna okkar?" Er hann raunverulega konungur okkar? Látum við hann í raun og veru segja okkur hvað á að gera? Hversu mjög óskum við að láta að vilja hans?
Þegar við viljum gera allt sem Jesús vill að við gerum, alltaf undir öllum kringumstæðum, og fyrirvaralaust, það er þá sem við getum í raun og veru sagt að hann sé konungur okkar.
Til er saga sem sögð var um Jóhannes páfa tuttugasta og þriðja. Eitt sinn var hann spurður að því hve margt fólk ynni í Vatíkaninu. Páfi svaraði: "Svona um helmingur þeirra."
Hvaða svar myndi Jesús gefa, ef hann væri spurður að því hve margt fólk gerði í raun og veru vilja hans?
Sonur Guðs heitir tveim nöfnum: Jesús, sem þýðir frelsari og Kristur, sem þýðir hinn smurði. Ástæðan til þess, að Jesús er nefndur Kristur eða hinn smurði, er þessi: Í gamla sáttmála var hver spámaður, æðstiprestur og konungur nefndur Drottins smurði, en Jesús er okkar mikli spámaður, æðstiprestur og konungur.
Spámaður er Jesús þegar hann kennir okkur, æðstiprestur er hann, þegar hann fórnar sér fyrir okkur, og konungur er hann, þegar hann drottnar á himni og jörðu. Hann uppfyllti messíasarvon Ísraels í sínu þrefalda embætti sem prestur, spámaður og konungur.
Í kaþólska trúfræðsluritinu má lesa: 450. Alveg frá upphafi sögu kristindómsins hefur staðhæfingin um drottinvald Krists yfir heiminum og sögunni verið óbein staðfesting á því að maðurinn lætur ekki sitt persónulega frelsi lúta með algerum hætti neinu jarðnesku veldi heldur einungis Guði Föður og Drottni Jesú Kristi: Sesar er ekki "Drottinn". "Kirkjan trúir því að lykil, miðpunkt og tilgang allrar sögu mannsins sé að finna í Drottni hennar og Meistara."
Konungur okkar vill nota okkur, en það getur hann ekki ef við sýnum honum ekki auðsveipni, það er að segja ef við hlýðum honum ekki. Ef ég hefði blýant í hendi minni og skrifaði orðið "Guð" með honum, myndi það vekja viðbrögð hjá mér. Þá væri blýanturinn "viljugt" verkfæri og hann hlýddi vilja mínum. Þessi blýantur væri sveigjanlegur og þannig gæti ég skrifað með honum allt sem hugur minn stæði til. En segjum nú svo að þessi blýantur hefði meðvitund og sjálfstæðan vilja og ég ætlaði að skrifa orðið "Guð", en orðið "hundur" kæmi úr býantinum. Í þessu tilfelli er blýanturinn gagnslaus til þess að skrifa með. Ég gæti ekki lengur notað hann til þess að gera það sem ég vil.
Þetta er leyndarmál dýrlinganna! Ástæða þess að Blessuð Teresa frá Kalkútta, svo dæmi sé tekið, var svo gríðarlega áhrifarík í heiminum, var sú að fólk sá að hún var verkfæri Jesú hér í heimi. Hún hlýddi konungi sínum í hvívetna og þess vegna gat hann notað hana. Konungurinn, Jesús, vill og þráir líka að nota okkur. Og eftir því sem við leyfum honum að vera konungur okkar í æ ríkari mæli, mun hann einnig nota okkur í auknum mæli.