Stella Maris

Marķukirkja

Prédikun séra Denis, Sunnudag 23. febrśar 2003

Langafastan er aš nįlgast. Langafastan er sį tķmi įrsins žegar Guš, fyrir kirkju sķna notar żmis bjargrįš til aš leiša okkur aftur til heilagleika og til heildar viš Krist. Žaš er fyrir kirkjuna sem Guš tekur okkur ķ sįtt, gefur okkur upp sakir, blessar okkur, smyr okkur, uppfręšir okkur og gerir allt sem hęgt er til aš hjįlpa okkur.

Į langaföstunni gerum viš okkar besta til aš uppfylla žaš sem Guš ętlast til af okkur. Hann bišur okkur aš taka sinnaskiptum og aš snśa baki viš syndinni. Og hann styrkir okkur til aš svo megi verša.

Žaš er satt aš ašeins Guš getur fyrirgefiš syndir. Žess vegna hneykslušust menn į Jesś žegar hann sagši: “Syndir žķnar eru fyrirgefnar.” Menn sögšu aš hann gušlastaši eša aš hann gerši sig Guši. En viš trśum žvķ aš hann sé Guš og geti žvķ, hafi getaš og muni geta fyrirgefiš syndir. Jesś kom ķ žennan heim til aš frelsa mennina frį syndum og fęra žeim eilķft lķf. Hann dó į krossinum vegna synda mannanna.

Kirkjan er lķkami Krists į jöršunni og hśn heldur starfi hans įfram. Žaš vęri ķ ósamręmi viš starf Jesś og gušdóm ef kirkjan hefši ekki sérstakt umboš til aš fyrirgefa syndir. Ķ Jóhannesargušspjalli er sagt frį žvķ žegar Jesśs birtist lęrisveinunum ķ fyrsta sinni eftir upprisuna og sagši: ""Eins og Faširinn hefur sent mig, eins sendi ég lķka yšur.” Og er hann hafši žetta męlt, blés hann į žį og segir viš žį: “Meštekiš heilagan Anda. Hverjum sem žiš fyrirgefiš syndirnar, žeim eru žęr fyrirgefnar, og hverjum sem žér synjiš, žeim er synjaš.”

Žarna setur Jesśs sįttmįla Gušs og manna og fęr lęrisveinunum umboš til aš fyrirgefa syndir. Žetta umboš hefur sķšan gengiš aš erfšum ķ vķgsluröš kirkjunnar allt frį lęrisveinunum. Kažólski presturinn fęr žetta umboš Jesś til aš fyrirgefa syndir žegar hann er vķgšur. Til aš presturinn geti fyrirgefiš syndirnar veršur hann undir venjulegum kringumstęšum aš heyra žęr og dęma svo aš sį sem skriftar išrist syndanna. Žį męlir presturinn oršin sem Jesś gaf lęrisveinunum umboš til aš segja: “Ég leysi žig af syndum žķnum.”

En af hverju mį ekki snśa sér beint til Gušs og bišja hann miskunnar? Svariš viš žvķ er aš kažólskir sem og ašrir kristnir gera žaš og žaš er gott. En žegar Jesśs blés į lęrisveinana og sagši: “Hverjum sem žiš fyrirgefiš syndirnar, žeim eru žęr fyrirgefnar”, skuldbatt hann sig um leiš til aš fyrirgefa žaš sem žeir myndu fyrirgefa. Žvķ er žaš trś kažólskra aš žegar žeir fari til kažólsks prests og skrifti fyrir honum žį fyrirgefi Guš žeim sem išrast misgjörša sinna af heilum hug og hjarta. Žaš var ekki sagt śt ķ blįinn: “Hvaš er žér leysiš į jöršu, skal vera leyst į himni"

Skilja mį syndina sem móšgun viš Guš. En syndin er ekki alltaf sama ešlis. Syndin er mismunandi eftir žvķ hversu alvarleg hśn er; hśn getur veriš daušasynd eša smįsynd.

Smįsynd er ekki eins alvarleg og daušasynd. Hśn eyšir ekki lķfi Gušs ķ sįlinni en hśn skašar žaš.

Į hinn bóginn gjöreyšir daušasyndin Gušlegu lķfi ķ sįlinni meš alvarlegu broti į Gušslögum. Til aš hęgt sé aš tala um daušasynd žurfa žrjś atriši aš vera fyrir hendi.

  1. Alvarlegt brot veršur aš felast ķ hugsun, orši eša athöfn.
  2. Viškomandi veršur aš vera žaš fyrirfram ljóst aš athöfn hans eša hugsun sé syndsamleg.
  3. Viškomandi veršur aš vera algjörlega samžykkur hinni syndsamlegu athöfn.
Öllu žessu žrennu veršur aš vera til aš dreifa til aš hęgt sé aš tala um daušasynd.

En viš gleymum ekki aš Biblķan fęrir okkur góšar fréttir um syndina. Góšu tķšindin eru žau aš sś synd er ekki til sem Guš getur ekki fyrirgefiš, vegna žess aš miskunn hans er takmarkalaus. Viš ęttum aš skrifta į föstunni, ef hęgt sé.