Prédikun séra Denis, Sunnudag 21. mars 2004
Eitt sinn kom ungur maður til kennara síns og bað hann að segja sér einhverja skemmtilega sögu. Kennarinn sagði þá þessa sögu: Einu sinni fór maður í ferðalag. Hann fyllti malpokann sinn af ágætum mat og ljómandi ávöxtum. Ferðinni var heitið yfir eyðimörk, víða og gróðurlausa, til fjarlægs héraðs.Fyrstu dagana fór hann um brosandi og frjósöm héruð. Þar voru aldintré og nóg af góðum ávöxtum, sem ferðamenn gátu tínt sér til hressingar eftir þörfum. En þessi ferðamaður nennti því ekki, þótti hægara að eta matinn og ávextina úr malpokanum sínum. En nú kom hann í eyðimörkina. Þegar hann hafði farið hana nokkra daga, hafði hann lokið nestinu. Nú komst hann í skelfilega neyð, eins og vænta mátti, því að ekkert var fyrir hendi, nema glóðheitur sandurinn. Að nokkrum dögum liðnum gafst hann upp af hungri og þorsta og þarna lét hann lífið með miklum harmkvælum. "Þessi maður hefur verið í meira lagi heimskur", sagði ungi maðurinn, "að honum skyldi ekki detta í hug í tæka tíð að hann þyrfti að fara yfir svona breiða eyðimörk."
"Já, heimskur var hann", svaraði kennarinn. En ert þú þá skynsamari? Þú ert á ferðalagi, ævilangri ferð og leiðin liggur til eilífðarinnar. Nú er tími fyrir þig að tína hina gullnu ávexti hinnar sönnu speki - kristindómsins. Enn er tími til þess fyrir þig að búa þig undir að fara yfir eyðimörkina, svo að þú náir til hins fagra héraðs, eilífðarinnar. Ef þú gerir það ekki, getur farið eins fyrir þér og grunnhyggna ferðamanninum.
Þar sem við erum nú í miðri föstu, ættum við að líta á guðspjalli dagsins sem boð um að koma áhyggjulaus til Guðs Föður okkar. Hann bíður okkar fagnandi og fyrirgefur okkur ef við snúum af vegi syndarinnar. Þegar við komum til að skrifta er sem Guð bíði átekta eftir okkur. Er hann sér okkur koma, hleypur hann til okkar og faðmar okkur að sér. Guð gefur okkur sömu góðu móttökurnar og faðirinn gaf syni sínum í guðspjallinu.
Fastan er góður tími til þess að vaxa í þakklæti fyrir hinn fagra og huggandi sannleika, að Guð er síelskandi faðir sem er ávallt reiðubúinn að fyrirgefa okkur. Hann er reiðubúinn að fyrirgefa okkur með opnum örmum. Sérhver maður eigi sinn stað í elskandi hjarta Guðs. Við eigum margt sameiginlegt með báðum sonunum í sögunni. Annars vegar getum við verið sem yngri sonurinn, því vegna synda okkar höfum við einnig villst frá Guði og gerst óhlýðin og eigingjörn. Hins vegar, líkt og eldri sonurinn, erum við stundum langrækin og neitum að fyrirgefa öðrum.
Í hvert skipti sem við syndgum stígum við enn eitt skrefið frá Guði og raunar einnig frá þeim sem í kringum okkur eru. Oft brjóta syndir okkar ekki einungis gegn Guði heldur einnig öllu þá sem standa nærri okkur í samfélaginu. Við fáum fyrirgefningu frá Guði þegar við meðtökum skriftasakramentið. Kaþólski presturinn er fulltrúi Guðs í skriftastólnum en hann er einnig fulltrúi samfélagsins. Þannig að þegar við skriftum þá biðjum við ekki einungis Guð um fyrirgefningu, heldur einnig samfélagið. Núna er einmitt rétti tíminn fyrir okkur til að afneita syndinni og skrifta.
Við biðjum fyrir sálu Alfreðs biskups Jolson, sem lést 21. mars 1994. Megi hann hvíla í friði.