Prédikun séra Denis, Sunnudag 19. Janúar 2003
Fyrsti ritningarlesturinn í dag er ein af mínum uppáhaldssögum í Biblíunni. Hún segir okkur frá því hvernig ungur drengur að nafni Samúel var kallaður af Guði. Guð ætlaði Samúeli sérstakt hlutverk - hann myndi eftir nokkur ár verða einn af mikilvægustu spámönnum Biblíunnar. En í byrjun þessarar sögu þekkti Samúel ekki Guð.Þegar Guð byrjaði að kalla á hann, heldur Samúel að það sé presturinn Eli sem er að kalla, og fer hann til hans, ekki einu sinni heldur þrísvar. Gamli maðurinn gerir sér grein fyrir því að það sé Guð sem er að kalla á Samúel. Elí segir drengnum hvað hann eigi að gera.
Í næsta skipti þegar Guð kallar, segir Samúel: “Tala þú Guð, þjónn þinn heyrir.” Og þannig hefst hið mikla ævistarf Samúels sem spámanns Drottins.
Þessi saga er svo einföld en samt er hún fyrirmynd fyrir okkur öll. Hver og einn okkar er kallaður af Guði til að gera sérstaka hluti í gegnum lífið. Guð hefur eitthvað sérstakt í huga fyrir hvert okkar. Flest okkar ganga í hjónaband og setja á stofn fjölskyldu. Öðrum er ætlað að vera ógiftir. Á einhvern hátt þarfnast Guð okkar allra. Fyrir tilstilli okkar getur hann gert góða hluti. Það er ekki fyrr en við komumst til himna, að við fáum séð hvað Guð hafði í huga fyrir okkur og hvernig hann vann sín verk í gegnum okkur.
Flestir fá köllun frá Guði að giftast. Hann leiðir þá veg hjónabandsins. Það er sannarlega fögur köllun að fá að taka þátt í verki Guðs við sköpun nýs lífs. Fyrir tilverknað foreldranna myndast nýr líkami barna þeirra og frá Guði kemur sálin.
Heilög Teresía frá Lisieux er mjög vinsæll dýrlingur í kaþólsku kirkjunni (d. 1897). Þegar faðir hennar var ungur að árum, fór hann í prestaskóla með það í huga að gerast kaþólskur prestur. Þar var honum sagt að hann hefði enga köllun til prestþjónustu. Móðir hennar gekk í klaustur og ætlaði að gerast nunna, en það fór á sama veg - henni var sagt að hún hefði ekki köllun til að gerast nunna. Bæði urðu þau fyrir gífurlegum vonbrigðum og hugleiddu hvað Guð hefði í huga. Þau tvö hittust og giftust og áttu mörg börn. Fjórar dætur þeirra gerðust nunnur og sú yngsta var Teresía. Svo við sjáum að það er aldrei að vita hvað Guð hefur í huga!
Þegar Jesús kom til starfa á þessari jörð, átti hann tvöfalt hlutverk fyrir höndum. Hann kom í fyrsta lagi til að gera himneskan Föður sinn vegsamlegan og í öðru lagi að þjóna og bjarga öllum mönnum. Til þess að geta það, notfærði hann sér þann mannlega líkama sem hann hafði þegið af Maríu.
Jesús notaði hendur sínar til að vinna, blessa og lækna. Hann notaði fætur sína til að heimsækja og til að ganga upp á Golgata. Hann notaði munninn til að boða fagnaðarerindi sitt, mæla fyrirgefningarorð, hugga og biðja.
Síðar var hann krossfestur. Hendur hans og fætur gátu þá ekki lengur starfað í þágu mannanna. Munnur hans gat ekki lengur kennt eða huggað.
Þó var því hlutverki ekki lokið, sem Jesús kom til að inna af hendi. Framkvæmd þess var meira að segja ekki nema nýhafin. En ætlun Jesú var að ná til allra manna, allra kynslóða og allra landa. Og þess vegna varð Jesús að finna sér nýjan líkama.
Við erum hinn nýi líkami Jesú. Í skírninni verðum við limir á líkama Jesú. Með skírninni heldur Jesús áfram að lifa og starfa í okkur á hljóðan og leyndardómsfullan hátt. Við erum nú orðin að höndum, fótum og munni þessa nýja líkama hans. Jesús er höfuðið og við erum limirnir. Þennan nýja líkama Jesú köllum við kirkju.
Talar þú Guð; við hlustum.