Prédikun séra Denis, Sunnudag 8. ágúst 2004
TrúinÁ himnum sér fólk Guð, það tilbiður, dýrkar og þakkar honum af tilfinningaríkum fögnuði og kærleika. Við verðum hins vegar að tilbiðja, dýrka og þakka Guði hér á jörðu í myrkri trúarinnar. Við sjáum ekki Guð augliti til auglitis eins og þeir á himnum. Þess í stað verðum við að leggja okkur öll fram til að trúa.
Staðreyndin er sú að trúin á Guð getur stundum verið erfið og getur fært okkur litla eða enga skynjun á nálægð Guðs, trúrækni eða fögnuð. Þó, það er hugsanlegt að við finnum fyrir þessum góðu tilfinningum stundum og þær eru blessun Guðs þegar þær koma, en oft höfum við ekki þessar góðu tilfinningar.
Abraham og Sara sem sagt er frá, í öðrum lestri dagsins, höfðu sterka trú á Guð en þeir tímar komu í lífi þeirra að erfitt var fyrir þau að trúa. Til dæmis, getið þið gert ykkur í hugarlund hvernig Abraham leið þegar Guð bað hann að fórna Ísak, einkasyni sínum? Abraham treysti Guði það mikið að hann var reiðubúinn til þess en Guð stöðvaði hann á síðustu stundu.
Heilagur Jóhannes af krossinum, spænskur karmelíti sem dó árið 1591, var sannur sérfræðingur í þessum málefnum. Hann segir okkur í skrifum sínum að þegar við byrjum að fylgja Guði, láti Guð okkur stundum finna fyrir fögnuði í bænum okkar og verða þess áskynja að hann er nálægur okkur. Þetta er líkt því þegar einhver heldur í höndina á barni sínu þegar það er að byrja að ganga. Guð heldur í höndina á okkur þegar við tökum fyrstu skrefin í trúnni.
En þegar tímar líða er ekki lengur haldið í höndina á barninu og það dettur stundum. Á sama hátt koma tímar þegar Guð dregur sig í hlé frá okkur og þá finnum við engan fögnuð í bænum okkar og hann virðist okkur fjarlægur. Þetta er eðlilegur hluti af andlegum vexti.
Heilagur Jóhannes af krossinum lýsir þessu erfiða tímabili með orðum eins og myrkur og þurrleiki. Því miður hætta sumir að trúa á Guð þegar þetta myrkur og þessi þurrleiki einkenna líf þeirra. Þeir gera þau mistök að telja að hin andlega vegferð skuli ávallt vera full af fögnuði og að Guð eigi ávallt að vera nálægur. En öll verðum við að ganga í gegnum þetta myrkur og þennan þurrleika ef trú okkar á að vaxa og styrkjast.
Í dag koma Abraham og Sara til okkar sem fyrirmynd í trúnni. Abraham var sá sem fór út í hið óþekkta með einungis trú á fyrirheit Guðs að leiðsögn. Hann vissi ekki hvert Guð vildi að hann færi, en Abraham treysti Guði og fór. "Farðu til landsins sem ég vísa þér á," sagði Guð. Enda þótt Sara væri gömul kona trúði hún því að Guð myndi gefa henni barn. Trú hennar var sterk og Guð uppfyllti fyrirheit sitt. Mest allan tímann göngum við einnig í myrkri trúarinnar. En við treystum á Guð og gerum það sem hann biður um.
Ein af uppáhaldssögum mínum um traust á Guð, er frásögn af manninum sem gekk eftir háum klettavegg. Til allrar óhamingju rann hann til og féll fram af klettabrúninni. Honum tókst þó að grípa í trjágrein. En þá gerði maðurinn sér grein fyrir því að hann gat ekki híft sjálfan sig upp og var smátt og smátt að missa takið. Fyrir neðan hann var hundrað metra fall! Hann fór því að biðja ákaft:
"Guð, ertu þarna? - þú verður að hjálpa mér."
Maðurinn endurtók þetta í sífellu. Í fyrstu gerðist ekkert, en þá svaraði
Guð og sagði: "Já, hvað viltu?"
"Guð, þú verður að hjálpa mér - en flýttu þér."
Og Guð svaraði: "Lofarðu að gera hvað sem ég bið þig um?"
"Já, auðvitað, en þú verður að flýta þér að hjálpa mér núna."
"Lofarðu í raun og veru að gera hvað sem ég bið um?"
"Já, hvað sem er - segðu mér bara hvað ég á að gera - en hjálpaðu mér núna."
"Allt í lagi", sagði Guð. "Ef þú vilt að ég bjargi þér, slepptu þá takinu!"
Trúin snýst um það að við stjörnum ekki lífi okkar sjálf heldur felum það
algjölega í hendur Guðs. Trú er það að segja:
"Faðir ekki sem ég vil, heldur sem þú vilt."