Prédikun séra Denis, Sunnudag 18. apríl 2004
Jesús sagði: "Enginn á meiri kærleik en þann að leggja líf sitt í sölurnar fyrir vini sína." Þetta sagði Jesús við þá sem fylgdu honum. Og ekki voru þetta orðin tóm því Jesús dó í raun og veru fyrir okkur, eins og guðsþjónusta föstudagsins langa leiddi okkur fyrir sjónir. Við eigum þannig vin í Jesú. Hann er okkur sannur vinur sem elskar okkur mikið.En sum okkar eru stundum efins. Við kunnum að efast um hvort Guð sé til og ef hann er til, hvort hann elski okkur. Því vaknar sú spurning hvernig við getum fengið vissu okkar. Tómas gat snert Jesú með höndunum og hann sá með eigin augum sárin og hann heyrði Jesú tala. En þetta getum við ekki gert vegna þess að Jesús er nú á himnum. Hvernig getum við því fengið vissu okkar? Hvaða sannanir höfum við?
Sönnun okkar fyrir því að Jesús sé til, að hann sé sannarlega upprisinn og að hann sé sannarlega meðal okkar núna, byggist ekki á því hvort við fáum snert hann, hún byggist á því að hann fái snert okkur. Tómas snerti Jesúm líkamlega en Jesús snertir okkur andlega djúpt í sálum okkar.
Þetta veit sá sem af einlægni hefur snúið sér að trúnni. Þetta veit sá sem hefur sannarlega gefið Guði hjarta sitt. Oft vita þeir mörgu sem haldnir eru banvænum sjúkdómum. Þetta vita prestarnir og nunnurnar frá þeim degi er þau helga Guði líf sitt. Allir þeir sem leita Guðs af einlægu hjarta munu upplifa þetta: Jesús snertir okkur djúpt í sálum okkar og hann færir okkur sömu gjafir friðar og vonar og hann færði lærisveinunum í guðspjallinu er við heyrðum rétt áðan.
Tómas var efagjarn maður og þar til heimurinn líður undir lok mun hann ávallt vera þekktur sem sá er efaðist. En við skulum engu að síður virða Tómas fyrir að reyna sjálfur að komast að hinu sanna. Þegar efinn sækir að okkur varðandi trúna ættum við að tileinka okkur viðhorf Tómasar: Við eigum sjálf að leita þess sem við þurfum að vita, því það styrkir trúna. Ef við efumst, eigum við að leita svara. Það er slæmt að leyfa efanum að hreiðra um sig. Leitum þess sem við þurfum að vita til að við getið líkt og Tómas sagt við Jesúm af öllu hjarta: "Drottinn minn og Guð minn!"
*** Í dag er hátíð HINNAR GUÐLEGU MISKUNNAR. Í dag minnumst við hins óendanlega kærleika og miskunnar Guðs, sem hann úthellir yfir heiminn.
Hátíð hinnar guðlegu miskunnar býður okkur að líta á Guð sem uppsprettu raunverulegs friðar, sem okkur stendur til boða fyrir upprisinn Drottin okkar Jesú. Benjar hins upprisna og dýrlega Drottins eru varanlegt tákn um miskunnsaman kærleika Guðs fyrir mannkyninu. Úr sár um hans streymir eins konar andlegt ljós sem varpar ljósi á samvisku okkar og veitir okkur huggun og von.
Í dag förum við, ásamt fjölda manns um allan heim, með orðin: "Jesús, ég treysti á þig!" Við gera þetta eftir messuna. Við vitum að við þörfnumst þessarar guðlegu miskunnar, sem Drottinn útskýrði fyrir pólsku nunnunni, heilagri Faustínu Kowalska, fyrir meira en hálfri öld.
Vegna dagbókar þessarar ungu pólsku nunnu, fór sérstök guðrækni að breiðast um heiminn á fjórða áratug síðustu aldar. Eins og ávallt þegar um persónulegar opinberanir sem Kirkjan hefur lagt blessun sína yfir er að ræða, er ekkert nýtt að finna í boðskap hennar. Boðskapurinn er öllu heldur áminning um það sem Kirkjan hefur ávallt kennt út frá ritningunni og erfikenningunni, það er að segja að:
- Að biðja um miskunn Guðs.
- Að vera miskunnsöm sjálfur.
- Að treysta Jesú algjörlega.