Prédikun séra Denis, Sunnudag 16. febrúar 2003
Ef einhver sem teldi sig ekki kristinn, kæmi hingað til Maríukirkju í dag, getum við vel ímyndað okkur að það væru margir hlutir sem hann eða hún ættu erfitt með að skilja. Tökum dæmi. Af hverju höfum við róðukross? Af hverju höfum við guðslíkamahús? Hvers vegna höfum við altari? Og hvers vegna höfum við prest?Við skulum líta á róðukrossinn. Hvernig er best að byrja á því að útskýra svona framandi hlut? Við skulum horfa á hann - ímynd manns sem negldur er á kross. Ekki er það falleg sjón. Hvers vegna dettur nokkrum manni það í hug að hengja upp á vegg hlut sem sýnir svo hræðilega ímynd? Þegar ókristinn maður sér róðukross í fyrsta skipti, þá hlýtur hann að halda að kristnin sé afskaplega einkennileg trúarbrögð. En samt er það svo að fyrir kaþólska segir róðukrossinn flest það um trúna sem segja þarf.
Ástæða þess að við hengjum upp róðukross í kirkjum okkar og á heimilum er sú, að hann minnir okkur á mjög áhrifaríkan hátt á kærleika Guðs sem elskar okkur öll. Róðukrossinn minnir okkur á hinn eina Guð sem elskar okkur svo mikið að hann jafnvel dó fyrir okkur.
Róðukrossinn minnir okkur einnig á, að þó við fáum ekki skilið þjáninguna, getur Guð gert gott úr þjáningum okkar. Upprisan kom eftir að krossfestingin hafði átt sér stað. Kóróna dýrðarinnar tók við af þyrnikórónunni. Á eftir föstudeginum langa kom páskadagur. Svona gengur lífið fyrir sig hjá hverjum þeim sem er kristinn. Ef Jesús sigraði illskuna fyrir þjáningar sínar og fórnir, getur engin önnur leið verið fær fyrir fylgjendur hans að ganga sigurbrautina.
Sá sem ekki játar kristna trú sér einungis fyrir sér á krossinum deyjandi mann sem hefur verið niðurlægður. Sá sem er kristinn lítur á þennan sama kross og sér hinn dásamlega og leyndardómsfulla kærleika Guðs. Jesús segir við okkur: “Enginn á meiri kærleik en þann að leggja líf sitt í sölurnar fyrir vini sína. Þér eruð vinir mínir.......”
Heilagur Páll postuli segir: “En Guð auðsýnir kærleika sinn til vor, þar sem Kristur er fyrir oss dáinn meðan vér enn vorum í syndum vorum.” Í Jóhannesarguðspjalli stendur eftirfarandi: “Því svo elskaði Guð heiminn, að hann gaf Son sinn eingetinn, til þess að hver sem á hann trúir glatist ekki, heldur hafi eilíft líf.”
Margir eru þeir dýrlingarnir sem hafa heiðrað róðukrossinn á kærleiksríkan hátt. Með þeim hætti gerðu þeir sér grein fyrir að engin er sönn ást án fórna.
Þetta þekkja foreldrar. Oft er fórn þeirra gífurleg í þágu barnanna. Þar er kærleikurinn að verki. Starf kennara krefst stundum mikilla fórna til handa nemendum. Prestar og nunnur færa miklar fórnir í þágu sókarbarna. Og á hæðum og hlíðum Galíleu og Júdeu, á heimilum og í samkunduhúsum; og á krossinum á Golgata færði Mannssonurinn fórn sína í kærleika sínum til okkar.
Í sérhverri messu minnumst við og þökkum Guði fyrir allar fórnir Jesú meðal hann lifði meðal okkar og fyrir dauða hans á krossinum.
Okkur þykir eðlilegt að hafa uppi myndir á heimilum okkar af þeim sem við elskum; fjölskyldu okkar og vinum. Er kærleikur okkar til Jesú nokkru minni? Það er falleg sjón að koma inn á heimili og sjá róðukross, eða helgar myndir og styttur. Vegna þess hversu mikilvægur róðukrossinn er, látum við umgangast hann með hinni dýpstu virðingu.