Stella Maris

Marķukirkja

Prédikun séra Denis, Sunnudag 18. jślķ 2004

Marta og Marķa

Žaš sem tengir saman fyrri lestur dagsins og gušspjalliš er gestrisni. Samt er munur žar į. Ķ fyrri lestrinum fęr Abraham umbun fyrir góšmennsku sķna. Ķ gušspjalliš er Marta aftur į móti įvķtuš mildilega. Jesśs var ekki meš žvķ aš segja aš viš skyldum ekki sżna gestristni heldur įtti hann viš aš til vęri annaš ennžį mikilvęgara, og žaš er aš eiga tķma fyrir Jesś og Guš.

Ef til vil er erfišara en nokkru sinni aš finna tķma fyrir Guš ķ öllum žessum hraša nśtķmans. En žetta gušspjall minnir okkur į aš taka fyrst žaš sem mikilvęgast er. Ef alvara fylgir sambandi okkar viš Jesś og Guš žį veršum viš aš verja einhverjum tķma til bęna į hverjum degi. Bęnin er naušsynleg fyrir andlegt heilbrigši okkar.

Hvernig į aš bišja? Viš bišjum žegar viš snśum huga okkar til Gušs. Viš bišjum žegar viš tölum viš Guš, ķ hljóši eša upphįtt og segjum honum hvernig okkur lķšur, eša bišjum um hans hjįlp. Viš bišjum žegar eitthvaš fallegt ķ nįttśrunni minnir okkur į Guš.

Viš erum ekki aš bišja ef viš segjum Faširvoriš eša Marķubęnina įn žess aš ķhuga žaš sem viš förum meš. En ef viš förum meš žessar bęnir, og ķhugum žęr og lįtum žęr koma frį hjartanu žį erum viš aš bišja. Aš lesa ķ Biblķunni og hugleiša žaš sem hśn segir um Guš er önnur góš leiš til aš bišja.

Varšandi bęnina skulum viš muna aš hver og einn veršur aš finna žaš bęnaform sem honum hentar best.

Til er falleg saga um biskup ķ trśbošslandi sem varš aš lęra žetta af eigin reynslu.
Žar sem žessi biskup var trśboši žurfti hann aš feršast mikiš meš skipi til aš heimsękja hinar żmsu sóknir. Dag einn, stöšvaši skipiš hjį fjarlęgri eyju. Biskupinn įkvaš aš nżta tķmann vel og fór ķ land. Hann gekk eftir ströndinni og hitti žar žrjį fiskimenn, sem voru aš hreinsa net sķn. Žeir sögšu biskupinum aš hundraš įrum įšur hefšu trśbošar kristnaš eyjaskeggja, og žess vegna spurši biskupinn žį hvort žeir gętu bešiš Faširvoriš. "Nei!", sögšu žeir.
"Hvernig bišjiš žiš žį?", spurši biskupinn.
"Žegar viš bišjum, segjum viš viš Guš: "Viš erum žrķr, žś ert žrķr miskunna žś okkur."
Biskupinn įkvaš aš žetta vęri ekki nógu gott. Og žess vegna hof hann aš kenna žeim Faširvoriš. Žeir voru lengi aš lęra žaš en aš lokum kunnu žeir žaš utanbókar.
Mįnušum seinna varš biskupinn aš feršast į nż til hinnar żmsu sóknar. Ķ žetta sinn kom skipiš ekki viš į eyju fiskimannanna žriggja. Biskupinn stóš uppi į žilfari og leit til eyjarinnar. Žį sį hann skyndilega hvar fiskimennirnir žrķr komu gangandi į sjónum, ķ įtt aš skipinu. Biskupinn trśši varla sķnum eigin augum. Žaš gerši skipsstjórinn ekki heldur og stöšvaši skipiš." "Biskup", sögšu fiskimennirnir žrķr; "Viš sįum skip žitt siglir hjį og flżttum okkur til aš bišja žig um svolķtiš. "Viš höfum gleymt Faširvorinu, getur žś kennt okkur žaš aftur."
En ķ staš žess, aš kenna žeim bęnina aftur, svaraši biskupinn: "Fariš aftur heim kęru vinir og ķ hvert sinn sem žiš bišjiš skuluš žiš segja: "Viš erum žrķr, žś ert žrķr, miskunna žś okkur."

Biskupinn hafši lęrt regluna um bęnina. Žaš er aš segja, aš hver og einn veršur aš finna žaš bęnaform sem honum passar best.

Ķ gušspjalli dagsins kemur eitt atriši skżrt fram og žaš er aš viš veršum aš bišja. Žaš er rangt žegar viš segjumst vera of upptekin til aš bišja. Marta sem snérist ķ mörgu var įvķtuš. Jesśs hrósaši Marķu sem hafši hlustaš meš athygli. Viš skulum muna spakmęliš: "Ef viš erum svo upptekinn aš viš höfum ekki tķma til aš bišja, žį höfum viš meira aš gera en Guš vill."