Ritningarlestrar fyrir Sunnudagsmessu
Dýridagur, ár B
Fyrsti ritningarlestur:
Önnur bók MóseOg Móse kom og sagði fólkinu öll orð Drottins og öll lagaákvæðin. Svaraði þá fólkið einum munni og sagði: “Vér skulum gjöra allt það, sem Drottinn hefir boðið.” Og Móse skrifaði öll orð Drottins. En næsta morgun reis hann árla og reisti altari undir fjallinu og tólf merkissteina eftir tólf kynkvíslum Ísraels. Síðan útnefndi hann unga menn af Ísraelsmönnum, og þeir færðu Drottni brennifórnir og slátruðu uxum til þakkarfórna. Og Móse tók helming blóðsins og hellti því í fórnarskálarnar, en hinum helming blóðsins stökkti hann á altarið. Því næst tók hann sáttmálsbókina og las upp fyrir lýðnum, en þeir sögðu: “Vér viljum gjöra allt það, sem Drottinn hefir boðið, og hlýðnast því.” Þá tók Móse blóðið, stökkti því á fólkið og sagði: “Þetta er blóð þess sáttmála, sem Drottinn hefir gjört við yður og byggður er á öllum þessum orðum.”
Sálmur:
Hvað á ég að gjalda Drottni fyrir allar velgjörðir hans við mig? Ég lyfti upp bikar hjálpræðisins og ákalla nafn Drottins. Dýr er í augum Drottins dauði dýrkenda hans. Æ, Drottinn, víst er ég þjónn þinn, ég er þjónn þinn, sonur ambáttar þinnar, þú leystir fjötra mína. Þér færi ég þakkarfórn og ákalla nafn Drottins. Ég greiði Drottni heit mín, og það í augsýn alls lýðs hans.
Síðari ritningarlestur:
Bréfið til HebreaEn Kristur er kominn sem æðsti prestur hinna komandi gæða. Hann gekk inn í gegnum hina stærri og fullkomnari tjaldbúð, sem ekki er með höndum gjörð, það er að segja er ekki af þessari sköpun. Ekki fór hann með blóð hafra og kálfa, heldur með eigið blóð, inn í hið heilaga í eitt skipti fyrir öll og aflaði eilífrar lausnar. Ef blóð hafra og nauta og askan af kvígu, stráð á menn, er óhreinir hafa gjörst, helgar til ytri hreinleika, hve miklu fremur mun þá blóð Krists hreinsa samvisku vora frá dauðum verkum, til að þjóna Guði lifanda, þar sem Kristur fyrir eilífan anda bar fram sjálfan sig sem lýtalausa fórn fyrir Guði. Þess vegna er hann meðalgangari nýs sáttmála. Hann dó og bætti að fullu fyrir afbrotin undir fyrri sáttmálanum, til þess að hinir kölluðu mættu öðlast hina eilífu arfleifð, sem heitið var.
Guðspjall:
MarkúsarguðspjallÁ fyrsta degi ósýrðu brauðanna, þegar menn slátruðu páskalambinu, sögðu lærisveinar hans við hann: “Hvert vilt þú, að vér förum og búum þér páskamáltíðina?” Þá sendi hann tvo lærisveina sína og sagði við þá: “Farið inn í borgina, og ykkur mun mæta maður, sem ber vatnsker. Fylgið honum, og þar sem hann fer inn, skuluð þið segja við húsráðandann: ‘Meistarinn spyr: Hvar er herbergið, þar sem ég get neytt páskamáltíðarinnar með lærisveinum mínum?’ Hann mun þá sýna ykkur loftsal mikinn, búinn hægindum og til reiðu. Hafið þar viðbúnað fyrir oss.” Lærisveinarnir fóru, komu inn í borgina og fundu allt eins og hann hafði sagt og bjuggu til páskamáltíðar. Þá er þeir mötuðust, tók hann brauð, þakkaði Guði, braut það og gaf þeim og sagði: “Takið, þetta er líkami minn.” Og hann tók kaleik, gjörði þakkir og gaf þeim, og þeir drukku af honum allir. Og hann sagði við þá: “Þetta er blóð mitt, blóð sáttmálans, úthellt fyrir marga. Sannlega segi ég yður: Héðan í frá mun ég eigi drekka af ávexti vínviðarins til þess dags, er ég drekk hann nýjan í Guðs ríki.” Þegar þeir höfðu sungið lofsönginn, fóru þeir til Olíufjallsins.