Ritningarlestrar fyrir Sunnudagsmessu
3. sunnudagur í páskum, ár B
Fyrsti ritningarlestur:
PostulasaganGuð Abrahams, Ísaks og Jakobs, Guð feðra vorra hefur dýrlegan gjört þjón sinn, Jesú, sem þér framselduð og afneituðuð frammi fyrir Pílatusi, er hann hafði ályktað að láta hann lausan. Þér afneituðuð hinum heilaga og réttláta, en beiddust að manndrápari yrði gefinn yður. Þér líflétuð höfðingja lífsins, en Guð uppvakti hann frá dauðum, og að því erum vér vottar. Nú veit ég, bræður, að þér gjörðuð það af vanþekkingu, sem og höfðingjar yðar. En Guð lét þannig rætast það, sem hann hafði boðað fyrirfram fyrir munn allra spámannanna, að Kristur hans skyldi líða. Gjörið því iðrun og snúið yður, að syndir yðar verði afmáðar.
Sálmur:
Svara mér, er ég hrópa, þú Guð réttlætis míns! Þá er að mér kreppti, rýmkaðir þú um mig, ver mér náðugur og heyr bæn mína. Þér skuluð samt komast að raun um, að Drottinn sýnir mér dásamlega náð, að Drottinn heyrir, er ég hrópa til hans. Margir segja: “Hver lætur oss hamingju líta?” Lyft yfir oss ljósi auglitis þíns, Drottinn. Þú hefir veitt hjarta mínu meiri gleði en menn hafa af gnægð korns og vínlagar. Í friði leggst ég til hvíldar og sofna, því að þú, Drottinn, lætur mig búa óhultan í náðum.
Síðari ritningarlestur:
Fyrsta bréf JóhannesarBörnin mín! Þetta skrifa ég yður til þess að þér skuluð ekki syndga. En ef einhver syndgar, þá höfum vér árnaðarmann hjá föðurnum, Jesú Krist, hinn réttláta. Hann er friðþæging fyrir syndir vorar og ekki einungis fyrir vorar syndir, heldur líka fyrir syndir alls heimsins. Og á því vitum vér, að vér þekkjum hann, ef vér höldum boðorð hans. Sá sem segir: “Ég þekki hann,” og heldur ekki boðorð hans, er lygari og sannleikurinn er ekki í honum. En hver sem varðveitir orð hans, í honum er sannarlega kærleikur til Guðs orðinn fullkominn. Af því þekkjum vér, að vér erum í honum.
Guðspjall:
LúkasarguðspjallHinir sögðu þá frá því, sem við hafði borið á veginum, og hvernig þeir höfðu þekkt hann, þegar hann braut brauðið. Nú voru þeir að tala um þetta, og þá stendur hann sjálfur meðal þeirra og segir við þá: “Friður sé með yður!” En þeir skelfdust og urðu hræddir og hugðust sjá anda. Hann sagði við þá: “Hví eruð þér óttaslegnir og hvers vegna vakna efasemdir í hjarta yðar? Lítið á hendur mínar og fætur, að það er ég sjálfur. Þreifið á mér, og gætið að. Ekki hefur andi hold og bein eins og þér sjáið að ég hef.” Þegar hann hafði þetta mælt, sýndi hann þeim hendur sínar og fætur. Enn gátu þeir ekki trúað fyrir fögnuði og voru furðu lostnir. Þá sagði hann við þá: “Hafið þér hér nokkuð til matar?” Þeir fengu honum stykki af steiktum fiski, og hann tók það og neytti þess frammi fyrir þeim. Og hann sagði við þá: “Þessi er merking orða minna, sem ég talaði við yður, meðan ég var enn meðal yðar, að rætast ætti allt það, sem um mig er ritað í lögmáli Móse, spámönnunum og sálmunum.” Síðan lauk hann upp huga þeirra, að þeir skildu ritningarnar. Og hann sagði við þá: “Svo er skrifað, að Kristur eigi að líða og rísa upp frá dauðum á þriðja degi, og að prédika skuli í nafni hans öllum þjóðum iðrun til fyrirgefningar synda og byrja í Jerúsalem. Þér eruð vottar þessa.