Ritningarlestrar fyrir Sunnudagsmessu
30. sunnudagur, ár B
Fyrsti ritningarlestur:
JeremíaSvo segir Drottinn: Fagnið yfir Jakob með gleði og kætist yfir öndvegisþjóð þjóðanna. Kunngjörið, vegsamið og segið: Frelsa, Drottinn, þjóð þína, leifarnar af Ísrael! Sjá, ég flyt þá úr landinu norður frá og safna þeim saman frá útkjálkum jarðar, á meðal þeirra eru bæði blindir og lamir, bæði þungaðar og jóðsjúkar konur, í stórum hóp hverfa þeir hingað aftur. Þeir munu koma grátandi, og ég mun fylgja þeim huggandi, leiða þá að vatnslækjum, um sléttan veg, þar sem þeir geta eigi hrasað, því að ég er orðinn Ísrael faðir, og Efraím er frumgetinn sonur minn.
Sálmur:
Þegar Drottinn sneri við hag Síonar, þá var sem oss dreymdi. Þá fylltist munnur vor hlátri, og tungur vorar fögnuði. Þá sögðu menn meðal þjóðanna: “Mikla hluti hefir Drottinn gjört við þá.” Drottinn hefir gjört mikla hluti við oss, vér vorum glaðir. Snú við hag vorum, Drottinn, eins og þú gjörir við lækina í Suðurlandinu. Þeir sem sá með tárum, munu uppskera með gleðisöng. Grátandi fara menn og bera sæðið til sáningar, með gleðisöng koma þeir aftur og bera kornbindin heim.
Síðari ritningarlestur:
Bréfið til HebreaSvo er um hvern æðsta prest, sem úr flokki manna er tekinn, að hann er settur fyrir menn til þjónustu frammi fyrir Guði, til þess að bera fram gáfur og fórnir fyrir syndir. Hann getur verið mildur við fáfróða og villuráfandi, þar sem hann sjálfur er veikleika vafinn. Og sökum þess á hann að bera fram syndafórn, eigi síður fyrir sjálfan sig en fyrir lýðinn. Enginn tekur sér sjálfum þennan heiður, heldur er hann kallaður af Guði, eins og Aron. Svo var það og um Krist. Ekki tók hann sér sjálfur þá vegsemd að gjörast æðsti prestur. Hann fékk hana af Guði, er hann sagði við hann: Þú ert sonur minn í dag hef ég fætt þig. Og á öðrum stað: Þú ert prestur að eilífu að hætti Melkísedeks.
Guðspjall:
MarkúsarguðspjallÞeir komu til Jeríkó. Og þegar hann fór út úr borginni ásamt lærisveinum sínum og miklum mannfjölda, sat þar við veginn Bartímeus, sonur Tímeusar, blindur beiningamaður. Þegar hann heyrði, að þar færi Jesús frá Nasaret, tók hann að hrópa: “Sonur Davíðs, Jesús, miskunna þú mér!” Margir höstuðu á hann, að hann þegði, en hann hrópaði því meir: “Sonur Davíðs, miskunna þú mér!” Jesús nam staðar og sagði: “Kallið á hann.” Þeir kalla á blinda manninn og segja við hann: “Vertu hughraustur, statt upp, hann kallar á þig.” Hann kastaði frá sér yfirhöfn sinni, spratt á fætur og kom til Jesú. Jesús spurði hann: “Hvað vilt þú, að ég gjöri fyrir þig?” Blindi maðurinn svaraði honum: “Rabbúní, að ég fái aftur sjón.” Jesús sagði við hann: “Far þú, trú þín hefur bjargað þér.” Jafnskjótt fékk hann sjónina og fylgdi honum á ferðinni.