Ritningarlestrar fyrir Sunnudagsmessu
25. sunnudagur, ár B
Fyrsti ritningarlestur:
Speki SalómonsVér skulum sitja um hinn réttláta því að hann ergir oss og er andstæður verkum vorum. Hann brigslar oss um lögmálsbrot og ásakar oss fyrir að níðast á því sem oss var kennt. Sjáum nú hvort orð hans eru sönn, og reynum hver afdrif hans verða. Því ef hinn réttláti er barn Guðs, þá mun Guð taka hann að sér og frelsa hann úr höndum fjandmanna hans. Vér skulum reyna hann, misþyrma honum og kvelja, svo að vér fáum að sjá mildi hans og komumst að raun um þolgæði hans.
Sálmur:
Hjálpa mér, Guð, með nafni þínu, rétt hlut minn með mætti þínum. Guð, heyr þú bæn mína, ljá eyra orðum munns míns. Því að erlendir fjandmenn hefjast gegn mér og ofríkismenn sækjast eftir lífi mínu, eigi hafa þeir Guð fyrir augum. Sjá, Guð er mér hjálpari, það er Drottinn er styður mig. Hið illa mun fjandmönnum mínum í koll koma, lát þá hverfa af trúfesti þinni. Þá vil ég færa þér sjálfviljafórnir, lofa nafn þitt, Drottinn, að það sé gott,
Síðari ritningarlestur:
Hið almenna bréf JakobsÞví hvar sem ofsi og eigingirni er, þar er óstjórn og hvers kyns böl. En sú speki, sem að ofan er, hún er í fyrsta lagi hrein, því næst friðsöm, ljúfleg, sáttgjörn, full miskunnar og góðra ávaxta, óhlutdræg, hræsnislaus. En ávexti réttlætisins verður sáð í friði þeim til handa, er frið semja. Af hverju koma stríð og af hverju sennur meðal yðar? Af hverju öðru en girndum yðar, sem heyja stríð í limum yðar? Þér girnist og fáið ekki, þér drepið og öfundið og getið þó ekki öðlast. Þér berjist og stríðið. Þér eigið ekki, af því að þér biðjið ekki. Þér biðjið og öðlist ekki af því að þér biðjið illa, þér viljið sóa því í munaði!
Guðspjall:
MarkúsarguðspjallÞeir héldu nú brott þaðan og fóru um Galíleu, en hann vildi ekki, að neinn vissi það, því að hann var að kenna lærisveinum sínum. Hann sagði þeim: “Mannssonurinn verður framseldur í manna hendur, og þeir munu lífláta hann, en þá er hann hefur líflátinn verið, mun hann upp rísa eftir þrjá daga.” En þeir skildu ekki það sem hann sagði og þorðu ekki að spyrja hann. Þeir komu til Kapernaum. Þegar hann var kominn inn, spurði hann þá: “Hvað voruð þér að ræða á leiðinni?” En þeir þögðu. Þeir höfðu verið að ræða það sín á milli á leiðinni, hver væri mestur. Hann settist niður, kallaði á þá tólf og sagði við þá: “Hver sem vill vera fremstur, sé síðastur allra og þjónn allra.” Og hann tók lítið barn, setti það meðal þeirra, tók það sér í faðm og sagði við þá: “Hver sem tekur við einu slíku barni í mínu nafni, tekur við mér, og hver sem tekur við mér, tekur ekki aðeins við mér, heldur og við þeim er sendi mig.”